Wyznania upiornej mamuśki – Jill Smokler

Rodzic nie musi być doskonały!

„Wyznania upiornej mamuśki” to zbiór esejów prezentujących kpiarskie spojrzenie na rodzicielstwo. Poruszają kwestie, na temat których matki za żadną cenę nawet się nie zająkną, choć mają z nimi do czynienia dzień w dzień. Teksty są brutalnie szczere i nieziemsko zabawne. Pozwalają czytelniczkom uwolnić się od wrażenia samotności w świecie macierzyństwa, który bywa przytłaczający i zbyt wymagający. Jeśli więc jesteś matką, zamknij się przed wyjącymi dziećmi w łazience, przygotuj sobie kąpiel z pianą i czytaj… Kolejne rozdziały poprowadzą cię przez anegdoty o mężach, spostrzeżenia na temat cudzych dzieci i inne atrakcje codziennego życia, jak choćby zbieranie funduszy na rzecz szkoły…

Niezależnie od tego, czy jesteś mamą czy tatą, babcią czy dziadkiem, ciotką czy wujkiem, nauczycielem albo chrzestnym, ewentualnie nastolatkiem stosującym środki kontroli urodzeń, czytając „Wyznania upiornej mamuśki” – będziesz kiwać głową ze zrozumieniem i śmiać się do rozpuku.

Jill Smokler wywróciła do góry nogami opinie na temat doświadczeń związanych z macierzyństwem. Zrobiła to z poczuciem humoru i przy użyciu soczystego języka potocznego. Dzięki „Wyznaniom upiornej mamuśki” macierzyństwo rzeczywiście stało się nieco mniej przerażające. Autorka porusza sprawy, o których większość matek myśli, jednak mało która ma odwagę głośno je nazwać.
ABC News

„Wyznania upiornej mamuśki” powinna przeczytać każda świeżo upieczona i każda przyszła matka, choćby po to, żeby jak najszybciej pozbyć się ciągotek do doskonałości. Książka Jill Smokler jest zbiorem komentarzy wybranych z jej strony internetowej, okraszonych spostrzeżeniami wyjętymi z życia autorki. Czytanie postów bezsprzecznie wciąga i zdecydowanie poprawia nastrój. Człowiek czuje się po tej lekturze cholernie dobrze.
Cafe Mom

Książka przesympatyczna, urocza, wciągająca i śmieszna.
Babble.com

W książce znajdujemy tę samą szczerą, serdeczną mądrość, która przyciągnęła tysiące blogerów na stworzoną przez Jill Smokler stronę internetową „Straszna mama”, dającej nieprzeliczonej rzeszy rodziców błogą świadomość, że nie są sami.
„Baltimore Magazine”

Jeśli któraś matka przeczyta „Wyznania upiornej mamuśki” bez chichotania, powinna się zastanowić, czy jej poczucie humoru przypadkiem nie zdechło przywalone stertą pieluch.
Julie Klam, autorka „You Had Me at Woof”, bestselleru „New York Timesa”

„Wyznania upiornej mamuśki” to lekko zaserwowana trudna prawda o najtrudniejszym zajęciu na świecie. Połóż tę książkę na torbie z pieluchami!
Lauren Weisberger, autorka „Diabeł ubiera się u Prady”

Jill Smokler podsuwa nam doskonałe antidotum na koszmarnie zasadnicze poradniki dla świeżo upieczonych rodziców. „Wyznania upiornej mamuśki” są dla zatroskanych mam jak domowy posiłek, przyprawiony sporą dawką poczucia humoru.
Cynthia Copeland

Jill Smokler (ur. 1977) ukończyła Washinton University w St. Louis, aktualnie mieszka z mężem Jeffem oraz trójką dzieci: Lily, Benem i Evanem, w Baltimore, w stanie Maryland. Jest właścicielką firmy „Scary Mommy”. „Wyznania upiornej mamuśki” to pierwsza książka Jill Smokler.

Katechizm najprościej – Christoph Casetti

Książka ta zawdzięcza swoje powstanie młodzieży poszukującej przejrzystego oraz systematycznego wykładu wiary. W swoim układzie wzoruje się na klasycznej strukturze katechizmu, omawiając wyznanie wiary, sakramenty, Dekalog i Ojcze nasz, do których dodano rozdziały na temat znaku krzyża, Biblii, Zdrowaś, Maryjo oraz świętowania roku liturgicznego.

Jej zadaniem jest służenie pomocą przy rozmowach na tematy religijne w rodzinach. Rodzice są pierwszymi, którzy przepowiadają Ewangelię swoim dzieciom. Chcąc przy tym dać świadectwo własnej wiary, muszą przynajmniej pobieżnie umieć ją wyjaśnić i uzasadnić, choć nie zawsze łatwo udzielić właściwej odpowiedzi na ciekawskie pytania młodszych pociech czy też odeprzeć krytyczne zarzuty młodzieży.

Nasza wiara jest w gruncie rzeczy nieskomplikowana, lecz w przeciągu upływu stuleci rozwinęła się i wiele pokoleń wyrażało ją, korzystając z języka własnej epoki. Zamiarem autora było przybliżenie jej podstawowych treści współczesnemu człowiekowi. Stanowiło to spore wyzwanie ze względu na niewielką objętość niniejszej publikacji. Kogo jej lektura nie usatysfakcjonuje lub też jeśli poczuje niedosyt, niech sięgnie do Katechizmu Kościoła Katolickiego opublikowanego w 1994 roku.

Monsignore Christoph Casetti jest wikariuszem biskupim odpowiedzialnym za sprawy pastoralne (przepowiadanie i katechezę szczególnie w małżeństwie i rodzinie), a także kanonikiem diecezji Chur. Wychował się w Zurychu. Po studiach filozofi cznych oraz teologicznych w Rzymie, Paryżu oraz Münster przyjął w 1974 roku święcenia kapłańskie. Jest członkiem Międzynarodowej Rady ds. Katechezy przy Kongregacji ds. Duchowieństwa w Rzymie.

 

Mózg Kennedy’ego – Henning Mankell

Diagnoza „HIV” brzmi jak wyrok. Mnóstwo ludzi głowi się, jak ten wyrok anulować, a przy okazji… dobrze zarobić. Nieważne, ile przy tym stracą inni – pieniądze, zdrowie, życie. Mnożą się zespoły i laboratoria opracowujące formułę leku na HIV. Wszystkie te działania owiane są tajemnicą, a w grę wchodzą zawrotne sumy. Nic dziwnego, że pojawiają się teorie spiskowe i nielegalne praktyki. Na trop jednej z takich afer wpadł Henryk Cantor. Louise Cantor, archeolog, przylatuje do Sztokholmu z wykopalisk w Grecji, aby wygłosić wykład na sesji naukowej. Przy okazji odwiedza swojego syna, Henryka. Nie będzie im jednak dane uściskać się i porozmawiać. Louise odkrywa zwłoki chłopaka w jego mieszkaniu.

Okoliczności świadczą o samobójstwie, ale matka nie jest przekonana do wyników policyjnego śledztwa. Zaczyna swoje dochodzenie, które zaprowadzi ją aż do Afryki i w głąb podwójnego życia jej syna…
Henning Mankell gra niedopowiedzeniami, mnoży przypuszczenia i gubi tropy. Jego powieść pokazuje, że wszystko i wszyscy to tryby w maszynie rządzącej naszym światem.

Arabska księżniczka – Tanya Valko

Arabska księżniczka to powieść zgłębiająca tajniki ludzkiej natury, uwarunkowane muzułmańskim prawem szarijatu, to wstrząsający opis przemocy, mordów i gwałtów, ale też książka ukazująca prawdziwe życie w arabskim kraju.

 Autorka opisuje dalsze koleje życia Doroty – Polki, która w młodości poślubiła Libijczyka, oraz jej dorosłej córki, która sama staje się matką Nadii. Tym razem ich dzieje łączą się z zawikłanymi losami saudyjskiej księżniczki Lamii. Kraj arabski zostaje przedstawiony nie tylko oczami Europejek, ale również rodowitych mieszkanek. Książka ukazuje próby emancypacji arabskich kobiet i znalezienia przez nie miejsca dla siebie w kraju mężczyzn. Tanya Valko opisuje okrucieństwo, pasje i uczucia oraz podłoże psychologiczne ludzkich czynów.

 Czy Dorota i Marysia są szczęśliwe w Arabii Saudyjskiej? Czy mają możliwość spełnienia się? Jak przeszłość wpływa na ich codzienne życie? Czy mała Nadia jest kochanym dzieckiem? Dlaczego opływająca w bogactwo księżniczka postępuje tak, a nie inaczej? Odpowiedzi na te i wiele innych pytań można odnaleźć na kartach powieści Arabska księżniczka.

 

Diane Arbus. Biografia – Patricia Boswrth

Diane ArbusPrzedwczesna, samobójcza śmierć Diane Arbus, należącej do najwybitniejszych amerykańskich fotografików XX wieku, zmarłej w 1971 roku, sprawiła, że jej postać i twórczość stała się jednym z mitów współczesnej kultury. Kontrowersyjne, prowokujące brzydotą i pozorną surowością zdjęcia karłów i olbrzymów, bliźniąt i transwestytów na zawsze odmieniły sposób pojmowania granic normalności i tego, co dopuszczalne w fotografii. Pomimo że dorobek artystyczny Diane Arbus fascynował i inspirował wiele lat po jej śmierci, ona sama pozostawała w cieniu tajemnicy.
W swojej wnikliwej biografii Patricia Bosworth kreśli nie tylko portret artystki, ale przede wszystkim kobiety. Ukazuje szczegóły prywatności i rozwoju artystycznego Arbus, podążając od szczęśliwego dzieciństwa w żydowskiej rodzinie kupieckiej z Nowego Jorku, poprzez małżeństwo z Allanem Arbusem, partnerem w pracy artystycznej, aż do rozwodu, depresji i samobójstwa.
Książka zawiera również posłowie poświęcone temu, jak twórczość Arbus jest odbierana obecnie, oraz przegląd najnowszych publikacji na jej temat.

W 2005 roku w Metropolitan Museum of Art w Nowym Jorku odbyła się duża wystawa retrospektywna Diane Arbus.
Na podstawie biografii Diane Arbus powstał film z Nicole Kidman w roli głównej.

„Wielokrotnie fotografowałam freaków. (…) Uwielbiałam ich. (…) Nie znaczy to, że byli moimi najlepszymi przyjaciółmi; czułam przy nich mieszaninę wstydu i respektu. To arystokraci”. Diane Arbus odmieniła dwudziestowieczną fotografię. Jej sztuka podzieliła środowisko krytyków. Wzbudzała zachwyt i wywoływała obrzydzenie. Artystka zatarła granicę między tym, co normalne i nienormalne, przyzwoite i nieprzyzwoite; nauczyła zauważać to, co marginalne. Patricia Bosworth w poruszającej książce Diane Arbus. Biografia kreśli portret niezwykłej kobiety i wielkiej artystki, której nazwisko wymienia się obok takich postaci jak Richard Avedon, Andy Warhol czy Annie Leibowitz.

Bosworth ukazuje szczegóły prywatności i rozwoju artystycznego Arbus: dzieciństwo w nowojorskiej, żydowskiej rodzinie kupieckiej, małżeństwo z Allanem Arbusem, partnerem w pracy artystycznej, w końcu rozwód, chroniczną niemal depresję i samobójstwo. Rekonstruuje atmosferę rodzinnego domu i dzieciństwo artystki, spędzone w „złotej klatce” wśród zbytków, służby, bon i w elitarnych szkołach. Arbus, fotografując „dziwaków” i ludzi z marginesu, kontaktowała się z „rzeczywistym” światem, od którego zawsze czuła się odizolowana.. Patricia Bosworth przypomina czasy, gdy artystka wędrowała nocą po Nowym Jorku, tropiąc prostytutki, bezdomnych, transwestytów. Widzimy genialnego fotografa i zagubioną kobietę, która nie umiała poradzić sobie z otaczającym światem.

 

Archipelag GUŁag. Tomy 1,2,3 – Aleksander Sołżenicyn

Liczący ponad półtora tysiąca stron zapis martyrologii narodów wchodzących w skład ZSRR w latach 1918-1956.

Podróż w głąb radzieckiego piekła!

Archipelag GUŁag – monumentalna praca słynnego pisarza i myśliciela Aleksandra Sołżenicyna, poświęcona więzienno-obozowej martyrologii narodu rosyjskiego i obywateli innych republik ZSRR i krajów, łączy w sobie elementy powieści, autobiografii, reportażu, wspomnień świadków i uczestników.

Dzięki tej książce, opublikowanej w Paryżu w latach 1973-1975, świat poznał prawdę o łagrach i skrywanej przed opinią publiczną części historii ZSRR.

Archipelag GUŁag, wielki akt oskarżenia systemu totalitarnego, panującego w Związku Radzieckim, jest nie tylko niezwykłym dokumentem zbrodniczej epoki, lecz także utworem o niepodważalnych walorach literackich.

Aleksander Sołżenicyn (1918-2008), aresztowany w 1945 roku i skazany na osiem lat obozu pracy, do 1956 roku przebywał na zesłaniu. W 1970 roku otrzymał literacką Nagrodę Nobla. W 1974 roku został ponownie aresztowany, pozbawiony obywatelstwa ZSRR i deportowany do RFN. Do ojczyzny wrócił dopiero w 1994 roku.

Ja, My, Oni. Teresa Torańska w rozmowie z Małgorzatą Purzyńską

Teresa Torańska nie miała żadnego lęku przez postaciami, które na ogół budzą respekt. Już po autoryzacji słynnego wywiadu z generałem Wojciechem Jaruzelskim jej rozmówca wciąż miał jakieś wątpliwości. Targi o każde zdanie trwały jeszcze przez telefon w redakcji. Staraliśmy się być w dziale cicho. I nagle słyszymy, jak Teresa mówi do Jaruzelskiego: – Co? Dygocik!? Dygocik się pojawił? Myślę, że ta rozmowa dlatego stała się tak ważna, a nawet historyczna, że Teresa była w niej sobą i traktowała generała tak, jak może go nikt od dziesięcioleci nie traktował: wyrozumiale i zwyczajnie. Mam nadzieję, że rozmowa Małgorzaty Purzyńskiej wyjaśni czytelnikom fenomen Teresy Torańskiej. Fenomen człowieka i dziennikarki.

Jest w tej rozmowie mnóstwo zaskoczeń. Mnie najbardziej zaskoczyła pointa. Teresa po raz pierwszy wyznaje, kto był w jej zawodzie idolem absolutnym. A ponieważ to też mój idol absolutny, zatelefonowałem, by spytać, co idol mówi o Teresie. A mówi tak: „Reporterzy potrafią poświęcić bohatera dla trafnego słowa, dla udanego tekstu. Jeśli rezygnują, to z bólem serca. Teresa rezygnowała bez żalu. Ponieważ była równie dobrym człowiekiem jak reporterką”.
Polecam Państwu ten jeden z ostatnich wywiadów Teresy Torańskiej.
Nie ma znaczenia, że to nie ona go przeprowadzała.””
Ze wstępu Mariusza Szczygła ”

 

 

Gogol w czasach Google’a – Wacław Radziwinowicz

Gogol w czasach Google'aPorywająca opowieść o pięknej i okrutnej twarzy Rosji kraju przeklętych poetów i złodziei w limuzynach, samotnych bohaterów i okrutnych sołdatów, bojowników o prawa człowieka i morderców bez twarzy.

Gogol w czasach Googlea jest jedynym w swoim rodzaju, unikatowym we współczesnej literaturze faktu zapisem przemian w Rosji od schyłku epoki Jelcynowskiej do chwili obecnej. To różnorodna gatunkowo, znakomita pod względem warsztatowym opowieść o Rosji, świadcząca o niezwykłym zmyśle obserwacyjnym i ogromnej wiedzy autora. Historie zabawne czy wzruszające, jakby żywcem wyjęte z Gogola lub Czechowa, sąsiadują w tym zbiorze publicystycznych tekstów z relacjami porażającymi tragizmem i okrucieństwem.
Rosja w książce Radziwinowicza jest piękna i straszna, pełna sprzeczności i skrajności: to kraj ludzi szlachetnych i odważnych, ale też miejsce, w którym od czasów carskich filarami systemu są złodziejstwo i korupcja. Kraj, w którym bizantyjskie bogactwo nielicznych zderza się z nędzą milionów, kraj przeklętych poetów i złodziei w limuzynach, bojowników o prawa człowieka i morderców bez twarzy, samotnych bohaterów i brutalnych sołdatów.
Od czasów klasycznych Listów z Rosji markiza Astolphea de Custine to jeden z najciekawszych literackich opisów tego kraju i jego mieszkańców. Reportaże, korespondencje i felietony dziennikarza Gazety Wyborczej pochodzą z lat 1998 – 2012.

Żyj wystarczająco dobrze – Agnieszka Jucewicz, Grzegorz Sroczyński

Czytając naszą książkę możecie się poczuć miotani sprzecznymi diagnozami na swój własny temat. O to nam chodziło, abyście w kolejnych wywiadach zobaczyli kawałek siebie, własnych dziwactw, lęków, natręctw i namiętności.
Każdy człowiek ma w sobie wszystko. Najzdrowszy i najbardziej zrównoważony egzemplarz składa się z kawałka narcyza, odrobiny neurotyka w stylu allenowskim, ćwiartki paranoika, a to wszystko z domieszką zmiennej osobowości borderline. Ten galimatias całkowicie sprzecznych cech jakoś łączymy w sobie w jedność. I żyjemy sami ze sobą we względnej zgodzie.
Ta jedność bywa jednak krucha. Kiedy przychodzi kryzys w ważnych relacjach, w postrzeganiu samego siebie, w pracy zaczyna kołatać w głowie pytanie: Jak żyć?
Rozmawiamy z najlepszymi polskimi terapeutami i psychoanalitykami, którzy pomogli tysiącom ludzi stanąć na nogi. Pytamy ich o to, dlaczego boimy się być sobą? Jak docenić to, co mamy? Jak sobie radzić z zawiścią i zazdrością? Jak nie zapracować się na śmierć? Jak przetrwać kryzys w związku? Co nam dali rodzice? Dlaczego uciekamy
w uzależnienia?
Staraliśmy się, aby ta książka była dla was ciekawą podróżą do własnego wnętrza, przewodnikiem po zachwycających sprzecznościach osobowości.
Czytajcie i dziwcie się samym sobie!

Habemus Papam Franciszek – Małgorzata Pabis

habemus papam franciszek IPo krótkim, dwudniowym konklawe z komina nad kaplicą Sykstyńską uniósł się biały dym i rozdzwoniły się dzwony w Bazylice św. Piotra, oznajmiając światu, że kardynałowie dokonali wyboru. Habemus papam! Następcą św. Piotra został kard. Jorge Mario Bergoglio, po raz pierwszy w dziejach Kościoła papież pochodzący z Ameryki Południowej, przybierając imię Franciszek. „Módlmy się za siebie nawzajem, módlmy się za cały świat, aby było wielkie braterstwo” – zaprosił zebranych, wywołując entuzjazm, stłumiony wcześniej przez uczucie wielkiego zaskoczenia. Kim jest nowy Ojciec Święty?W albumie poznajemy kard. Bergoglio – papieża Franciszka – nie tylko z obszernego materiału zdjęciowego. Autorzy przybliżają sylwetkę nowego następcy św. Piotra, na gorąco opisują ostatnie wydarzenia w Kościele, przedstawiają reakcje i opinie po wyborze.