Kronos – Witold Gombrowicz

kronos witold gombrowiczLegenda staje się prawdą

Największe wydarzenie literackie XXI wieku

Legendy i plotki o tym tekście krążyły od wielu lat, ale dostęp do manuskryptu miało niewielu. Teraz Kronos, prywatny dziennik Witolda Gombrowicza, w końcu trafia do szerszej publiczności!

Zapiski, sporządzane przez Gombrowicza w ciągu kilkudziesięciu lat, mają charakter bardzo prywatny, nierzadko intymny. Pisarz próbuje w nich zrekonstruować czas miniony i przyjrzeć się własnemu życiu jako chronologicznej serii zdarzeń. Powstało w ten sposób szczególne kalendarium, ukazujące całe życie artysty w jego złożoności.

Czy Kronos jest ostatnim przesłaniem? Ostatnią prowokacją genialnego pisarza? A może dowodem na zwycięstwo z Formą?

Lektura Kronosu z pewnością wpłynie na interpretację tak znanych utworów Witolda Gombrowicza jak Trans-Atlantyk, Pornografia, czy w końcu Dziennik, którego Kronos jest swoistym uzupełnieniem, a pod wieloma względami także całkowitym przeciwieństwem.

To dzieło wstrząsające, które wywoła niejedną burzę i zażartą dyskusję.

Wydawnictwo: Prace nad Kronosem trwały kilka lat – od manuskryptu, przez liczne wersje próbne zapisu tekstu po obudowanie go komentarzami przyjaznymi dla czytelnika. Od początku wiedzieliśmy, z jakim wyzwaniem edytorskim przyjdzie nam się zmierzyć. Stworzyliśmy duży zespół pod kierunkiem  wybitnego znawcy twórczości Gombrowicza prof. Jerzego Jarzębskiego, w stałej konsultacji z Panią Ritą Gombrowicz, która przez ten czas wielokrotnie gościła w Krakowie i pomagała w odcyfrowywaniu rękopisu. Podczas wszystkich prac edytorskich nieocenioną pomocą byli dla nas konsultanci, m.in. Klementyna Suchanow, Zdzisław Łapiński, Wojciech Karpiński, Henryk Markiewicz.
Dodatkową trudnością było utrzymanie prac nad taką szczególną książką w dyskrecji, spadkobierczyni, a wydawca doskonale to rozumiał – pragnęła uniknąć przyjęcia i lektury tekstu Gombrowicza na poziomie skandalu. Mamy nadzieję, że tak przygotowana edycja Kronosu pozwoli zobaczyć go w całej jego wyjątkowości, złożoności, a zarazem da satysfakcję z lektury.

Chustka – Joanna Sałyga

chustkaChustka Joanny Sałygi to przejmująca książka napisana na podstawie popularnego bloga. Joanna pisała go przez ponad dwa lata dla swojego syna. Chciała, aby ją zapamiętał i wiedział, że go bardzo kochała. Kiedy zachorowała na raka miała 34 lata. Zaledwie cztery miesiące wcześniej poznała mężczyznę swojego życia. Od początku wiedziała, że umrze, ale swoje ostatnie chwile chciała przeżyć w całej pełni.

 

Blog jest przejmującym, wzruszającym zapisem odchodzenia, rodzącej się miłości, pożegnania z ukochanym dzieckiem. Joanna pisze też o tym, jak sobie radzić z chorobą, gdzie udać się po pomoc. Chce też uświadomić zdrowym, jak kruche jest życie. Blog jest do dziś bardzo popularny (8 mln wyświetleń). Joanna była związana z fundacją Rak’n’Roll. Jej mąż Piotr Sałyga wraz z jej przyjaciółmi założył Fundację CHUSTKA, która ma walczyć o to, by polskie prawo nie skazywało cierpiących na niepotrzebny ból. Ważna, wzruszająca, piękna książka.

 

Niepokorna, piękna, ciepła i otwarta, dowcipna i często kontrowersyjna Bolał ją brzuch. W biegu, między licznymi zajęciami wpadła do lekarza. To miało być rutynowe badanie. Diagnoza przeraziła wszystkich. Rak złośliwy, z licznymi przerzutami. Walczyła z nim przez ponad dwa lata. Śmiertelna choroba i nieposkromiony apetyt na życie. Joasia cieszyła się każdą chwilą spędzaną z najbliższymi i pisała blog. Była szczęśliwa. Chustka to nie tylko zapis zmagania się z chorobą, ale przede wszystkim opowieść o wielkiej miłości do synka, Niemęża i życia. To także opowieść o niezwykłym spotkaniu: Joanna, skupiona na pracy bizneswoman, i Niemąż, mężczyzna z przeszłością, skazany i wciąż walczący o swą niewinność. O tym uczuciu i życiowej przemianie on sam napisze w książce Nieżona. Niepokorna, piękna, ciepła i otwarta, dowcipna i często kontrowersyjna. Otwarcie mówiła o seksie w czasie choroby. Przygotowywała syna na swoją śmierć. Jej blog zdobył ogromną popularność. Wzruszał i przerażał. Czytali go też ci, którzy szukali zwykłego pocieszenia.

Jezuita. Papież Franciszek – Wywiad rzeka z Jorge Bergoglio – Francesca Ambrogetti, Sergio Rubin

Światowy bestseller. Jedyny wywiad rzeka, jakiego udzielił obecny papież!

Książka powstawała blisko trzy lata. Autorom udało się uzyskać zaufanie „ojca Bergoglio” i skłonić go do bardzo osobistych zwierzeń. Dziennikarze zadają proste, klarowne pytania nawet na delikatne tematy, a rozmówca odpowiada na nie bezpośrednio, szczerze, bez dyplomatycznych uników, często dowcipnie. Niezwykły klimat książki budują nie tylko odpowiedzi na pytania o wielkie moralne problemy, ale także te, w których ujawnia, o co zawsze pyta młodych rodziców przychodzących do spowiedzi? Dlaczego arogancję i pychę uważa za największy grzech, a cierpliwość za największą cnotę? Dlaczego nie ufa swojemu pierwszemu wrażeniu? Co myśli na temat równowagi pomiędzy pracą a życiem i jaki ma stosunek do niedzieli?

To nie jest książka, którą tworzono „na kolanie”. Jest przemyślana i dopracowana, jakby Opatrzność czuwała nad autorami, wiedząc że po najbliższym konklawe każde jej zdanie będzie analizowane i rozbierane na czynniki pierwsze. „Jezuita. Papież Franciszek” to publikacja niezbędna dla zrozumienia osobowości i intelektu nowego papieża. To książka, w której Franciszek sam przedstawia się światu. Nie mówią za niego biografowie, którzy zaledwie zaczęli badać jego postać, ale on sam mówi o sobie: „taki jestem”, „tak myślę”.

W książce m.in.:

• Babcia Rosa i płaszcz z kołnierzem z lisa
• „Dobrze by było, żebyś poszedł do pracy…”
• „W ten sposób naśladujesz Jezusa”
• Wiosna wiary
• Edukacja i wychowanie w cieniu konfliktu
• „Jorge Wspaniały”
• Wyzwanie: wyjść do ludzi
• “Lubię też tango”
• Trudna droga do braterstwa
• Ciemna noc Argentyny
• Powody, dla których warto wierzyć w przyszłość

Dziennikarze Sergio Rubin i Francesca Ambrogetti, których okrzyknięto oficjalnymi biografami papieża Franciszka, spotykali się z kard. Bergoglio co miesiąc na dwie godziny. Po ukończeniu serii rozmów jeszcze przez rok pracowali nad ostateczną wersją książki. Niechętny udzielaniu wywiadów, Bergoglio początkowo nie chciał zgodzić się na taką formułę książki.– Szczerze mówiąc, długo czekaliśmy na jego decyzję. Sądzimy, że jedno z zadanych mu pytań skłoniło go, aby jednak podjąć z nami dialog. To było pytanie o sens jego zaproszenia do „podążania ścieżką cierpliwości”, a więc dotyczyło jednej z najważniejszych dla niego cnót. Może po tym, jak usłyszał od nas to pytanie, zorientował się, że książka może pomóc ludziom lepiej zrozumieć jego myśli i idee. Prawie nigdy nie udzielał wywiadów w prasie, a książka mogła pomóc w dotarciu do ludzi z tym, co miał im do przekazania – mówi Francesca Ambrogetti. Autorom udało się uzyskać zaufanie „ojca Bergoglio” i skłonić rozmówcę do bardzo szczerych, osobistych zwierzeń, nie tylko na temat jego życiowej drogi.

Dochodzenie – David Hewson

DochodzenieMorderstwo młodej i pięknej dziewczyny wstrząsa nie tylko jej szczęśliwą rodziną i przyjaciółmi. Kto i dlaczego mógłby chcieć zamordować uroczą, niewinną i wspaniałą Nannę? Nikt. Czyli wszyscy.

Mgliste, niejasne opisy, mylące wskazówki, kłamstwa, stłumione emocje… Powoli tworzy się krąg podejrzanych – powiązanych ze sobą osób, skrywających mroczne sekrety. Niczego nie można być pewnym aż do końca dochodzenia, które prowadzi komisarz Sarah Lund. To ona znajduje ciało nastolatki, to ona wielokrotnie zmienia życiowe plany, by wraz ze swoim następcą, komisarzem Meyerem, prowadzić śledztwo.

“Dochodzenie” to znakomita powieść sensacyjna oparta na kultowym duńskim serialu “Forbrydelsen”. Bardzo popularny w Polsce “The Killing” (którego producentką jest Veena Sud, twórczyni “Dowodów zbrodni”), jest jego amerykańską adaptacją. Kilka odcinków reżyserowała Agnieszka Holland. Niespodzianką dla widzów, którzy nie znają książki, i czytelników, którzy nie oglądali serialu, jest radykalna zmiana zakończenia oraz znaczne różnice w prowadzeniu niektórych wątków powieści i filmu.

Powieść, która ‘wsysa’ czytelnika od pierwszej do ostatniej strony napisana na podstawie scenariusza najlepszej produkcji kryminalnej ostatnich lat!

Powieść powraca formą do klasycznego kryminału, w którym czytelnicy podążają tropem razem z detektywami odkrywając z czasem kolejne fakty powiązane ze śledztwem. Morderstwo młodej dziewczyny z kochającego i szczęśliwego domu wstrząsa nie tylko rodziną i przyjaciółmi ofiary. Kto i dlaczego mógłby chcieć zamordować uroczą, niewinną i wspaniałą Sarę? Coraz więcej wątków, coraz więcej podejrzanych, zacieśnia się i jednocześnie rozrasta krąg osób, którym pomimo wszelkich pozorów mogłoby zależeć na morderstwie dziewczyny. Kiedy tylko wydaje się, że jesteśmy bliżej rozwiązania zagadki następuje zwrot akcji i znów niczego nie jesteśmy pewni. Mgliste, niejasne wskazówki, kłamstwa i stłumione emocje to klimat książki i tego skomplikowanego śledztwa. Z czasem wszystko, co powiązane jest w jakikolwiek sposób z morderstwem przypomina ogromny, skomplikowany spisek. Nic nie dzieje się przypadkiem. Każdy ukrywa sekret. I niczego, absolutnie niczego nie jesteśmy pewni do końca, do ostatniej strony. Co więcej, nie jesteśmy w stanie uwierzyć, że prawda okaże się tak przerażająca?

Wielkie emocje zarówno w serialach, jak i w powieści wzbudziła postać komisarz Sary Lund – młodej, nieco melancholijnej, ale jednocześnie twardej, sarkastycznej i bardzo bystrej kobiety. Jest w niej idealna kombinacja smutku i pewnej zaciętości. Jej powierzchowność i styl ubierania kopiują wielbiciele na całym świecie. Charakterystyczne swetry, które nosi osiągają zawrotne sumy na aukcjach i są chętnie kupowane przez miłośniczki seriali i powieści. Także specyficzne buty na obcasach. Niektórym i powieść i film mogą wydawać się zbyt chłodne, minimalistyczne i powolne w akcji, ale dajmy im szansę i czas. Natężenie emocji jest budowane stopniowo i w końcu osiąga taką moc, że z trudem wytrzymujemy czekając na rozwiązanie zagadki.

Serial, w którym na początku pojawia się ofiara – młoda dziewczyna, był porównywany do kultowego ‘Miasteczka Twin Peaks’ Davida Lyncha (pamiętamy słynne hasło ‘Kto zabił Laurę Palmer?”, ale w rzeczywistości nie ma z nim zbyt wiele wspólnego, bo rzeczywistość Dochodzenia jest realistyczna i brutalna, mroczna, chłodna i złowieszcza. Tak jak powieści.

W krzywym zwierciadle – Maciej Stuhr

W krzywym zwierciadle maciej stuhrSubtelny i wyrafinowany humor w najlepszym wydaniu. W krzywym zwierciadle to zbiór felietonów Maciej Stuhra a także opowieść filmowa Utytłani Miłością, w których wybitny aktor objawia swój kolejny talent – literacki. Świat oczyma Macieja Stuhra może wydawać się światem odbitym w krzywym zwierciadle – ale bez wątpienia pełnym humoru. A jak wiadomo – humor zawsze w cenie…

Szmaragdowa tablica – Montero Carla

Szmaragdowa tablicaBestseller w Hiszpanii – 100 000 sprzedanych egzemplarzy

Historia i współczesność, miłość i wojna, zakazany romans i dzika zazdrość, tajemniczy obraz i opętanie chciwością – ta wspaniała powieść zachwyca, przeraża i wciąga bez reszty.

Madryt, początek XXI wieku. Ana pracuje w Muzeum Prado, prowadzi spokojne życie u boku Konrada, bogatego niemieckiego kolekcjonera dzieł sztuki, aż do chwili, gdy pewien list napisany podczas drugiej wojny światowej naprowadza go na ślad tajemniczego obrazu Astrolog przypisywanego Giorgionemu, malarzowi epoki renesansu. Skuszony wielką wartością tego dzieła, Konrad przekonuje Anę, żeby zajęła się jego poszukiwaniem. Mimo piętrzących się trudności Ana odkrywa nie tylko zawiłe losy rodziny, która od pokoleń strzeże Astrologa, ale i niezwykła prawdę, która całkowicie zmienia jej życie.

Paryż podczas niemieckiej okupacji. Major SS Georg von Bergheim, żołnierz elity i bohater wojenny, dostaje rozkaz: ma odnaleźć obraz Giorgionego znany jako Astrolog. Hitler jest przekonany, że dzieło kryje wielki sekret – kto go odkryje, będzie rządził światem. Poszukiwania prowadzą majora do Sarah Bauer, francuskiej Żydówki. Rozpoczyna się niebezpieczna gra, której konsekwencje będą zaskakujące dla nich obojga.

Szmaragdowa Tablica to nie tylko napisana z rozmachem historia o poszukiwaniu zagadkowego dzieła sztuki, ale i niezwykła opowieść o zakazanej miłości, która zdarzyła się wbrew wszelkim przeciwnościom.

Carla Montero(ur. w Madrcie, w 1973 roku) hiszpańska pisarka, jest absolwentką prawa i zarządzania w biznesie. Jednak od zawsze uwielbiała pisać. Za swoją pierwszą bestsellerową powieść, Una dama en juego, otrzymała nagrodę Circule de Lectores. Szmaragdowa tablica jest jej drugą powieścią – prawa do jej wydania kupiło już kilka europejskich oficyn.

„Jako autorka staram się pisać powieści, które chętnie sama bym przeczytała. Jeśli podobają Wam się powieści z miłosną historią, w historycznym anturażu, otoczone nutą tajemnicy, pełne błyskotliwych zwrotów akcji, będziecie się świetnie bawić, czytając Szmaragdową Tablicę, podobnie jak ja pisząc tę powieść.” Carla Montero

Fotografia podróżnicza – Steve Davey

Fotografia podróżnicza – Steve Davey - Fotografia podróżnicza – Steve DaveyFotografia podróżnicza to styl życia. Na zwykłych wczasach nie obejrzymy tylu wschodów i zachodów słońca, nie zajrzymy w oczy tylu ludziom i nie uściśniemy tylu dłoni. Autor przewędrował cały świat, a jego ogromne doświadczenie pozwoliło mu stworzyć kompendium praktycznej wiedzy i podzielić się przemyśleniami dotyczącymi istoty fotografii podróżniczej. W tej książce znajdziesz informacje przeznaczone zarówno dla użytkowników aparatów kompaktowych, lustrzanek analogowych, jak i lustrzanek cyfrowych, oraz liczne porady dla fotografów korzystających z formatu RAW. Fachowe wskazówki w połączeniu z inspirującymi zdjęciami, ilustrującymi kluczowe aspekty fotografii podróżniczej sprawią, że zapragniesz sięgnąć po paszport i ruszyć w drogę, by odkryć magię fotografii w podróży, a nawet zostać zawodowcem z prawdziwego zdarzenia.
Steve Davey jest fotografem i pisarzem. Mieszka w Londynie. Z fotografii podróżniczej uczynił sposób na życie i pracę. Jest autorem tekstu i większości zdjęć do książek Niezapomniane miejsca, które powinieneś zobaczyć choć raz w życiu oraz Niezapomniane wyspy, na które warto uciec choć raz przetłumaczonych na 26 języków. Odwiedził wszystkie zakątki globu, od Arktyki po wyspy Vanuatu. Współpracuje z takimi czasopismami, jak „Wanderlust” i „Get Lost”. Jego zdjęcia można obejrzeć na stronach: www.stevedavey.com oraz www.bettertravelphotography.com.
* PRZYGOTOWANIA Jak zaplanować wyjazd i jaki sprzęt wziąć ze sobą
* PODRÓŻ Jak dbać o sprzęt w trasie
* REALIZACJA Techniczne aspekty fotografii: jak najlepiej wykorzystać swój aparat
* INSPIRACJA Praktyczne wskazówki, dzięki którym zrobisz najrozmaitsze zdjęcia
* KOREKCJA Jak sprawić, żeby zdjęcia wyglądały jeszcze lepiej
* ZAWÓD Jak zarobić na swoich fotografiach

Sklepik z Niespodzianką. Lidka – Katarzyna Michalak

Dobra literatura kobieca!

Miasteczko Pogodna, które Bogusia pokochała od pierwszego wejrzenia, stało ciche i spokojne w promieniach przedpołudniowego słońca. Zegar na ratuszowej wieży wybijał kolejne kwadranse, kasztanowce w parku szumiały na wietrze od morza, a światło w kroplach fontanny tworzyło tęcze, którymi powinny zachwycać się maluchy. Zwykle o tej porze było ich w parku pełno. Nie dziś jednak. Bo chociaż tutaj, na rynku, panował leniwy letni spokój, parę przecznic dalej rozgrywał się dramat…

Sklepik z Niespodzianką to wciąż miejsce spotkań kręgu zaprzyjaźnionych kobiet: uroczej właścicielki Sklepiku – Bogusi, pięknej i humorzastej tap madl – Konstancji, energicznej femme fatale – Adeli, zagubionej pani weterynarz – Lidki, dobrej duszy miasteczka – Stasi. Jednak w małej nadmorskiej miejscowości nastał czas zmian. Lidka była uroczą, kochającą życie kobietą. Była. Niespełnione marzenie o dziecku, własnym, ukochanym maleństwie, zmienia wszystko. Z lekarki weterynarii, którą w Pogodnej lubiano i szanowano, ze wspaniałej przyjaciółki, na którą Bogusia, Adela i Stasia mogły liczyć, Lidka przeistacza się w godną pożałowania istotę, raniącą najbliższych. Co jeszcze poświęci, by zostać matką? Niespodziewane trudności pojawiają się także w życiu Bogusi i Adeli. Czy kobiety odnajdą w końcu szczęście i spokój? Czy los się do nich uśmiechnie?

Oprócz barwnych losów mieszkańców Pogodnej autorka gwarantuje wzruszenia, emocje, miłość i nienawiść. Poszukiwanie własnej drogi i własnego miejsca w życiu. Problemy zwyczajne i niezwyczajne. Małe radości i smutki…

Małe lisy – Justyna Bargielska

“Małe lisy” to szalona opowieść o nożowniku z podwarszawskiego lasu. A może o rozmarzonej matce i wygadanej singielce? Może o dzieciach, namiętnościach, snach? Albo o zwykłym życiu, którego podskórnym nurtem są groteska i strach? Bez wątpienia to drapieżna proza, która surrealistycznie zakrzywia świat pod płaszczykiem opisu codzienności. Fenomenalną plastycznością języka i wyobraźni Bargielska potwierdza niekwestionowaną pozycję mistrzyni krótkiej formy.

Naszej wymagającej rzeczywistości przytrafiła się znakomita pisarka. Jest spostrzegawcza, wrażliwa i bezwzględna. Niepowtarzalny styl jej prozy gładko wciąga nas w świat, z którego z trudem przyjdzie nam się otrząsnąć. Blizny po „Małych lisach” niewątpliwie należą do tych trwalszych.
Darek Foks

„Małe lisy” są zabawne, ale i drapieżne. Bywa, że pod skórą potwornie dokuczliwe. No i z jakim biglem napisane. Chyba tylko Bargielska potrafi tak bezbłędnie zszywać przejmujące opowieści z różnorodnych strzępków życia. Bo w jej świecie wszystko zasługuje na opowieść. To lektura dla każdego z nas, którzy chcielibyśmy wiedzieć, jakie możliwości tkwią jeszcze we współczesnej prozie.
Jerzy Jarniewicz

Bargielska po raz kolejny w sposób bezwzględnie zręczny wciąga nas do swego świata, w którym odnaleźć się jest równie przyjemnie, jak i dotkliwie. Bierze się to pewnie z talentu, z jakim odnajduje w rzeczach (z pozoru?) strasznych te (z pozoru?) śmieszne. Pisząc powieść — a niech jej będzie, że powieść — która niczym najlepsza poezja domaga się wielu powrotów.
Damian M. Krąpiec

Bargielska trzyma czytelnika w szachu, prowadząc go zawsze gdzie indziej, niż ten by się spodziewał.
Juliusz Kurkiewicz

Intymne wyznania, obserwacje i anegdoty z codziennego życia, sny, żarty, refleksyjne uwagi. Z rozkoszą można zanurzyć się w nurt kobiecego gadania.
Kinga Dunin, krytykapolityczna.pl

Bezpretensjonalna, drapieżnie czarująca, osiedlowo-surrealistyczna powieść Justyny Bargielskiej to jedna z najbardziej oczekiwanych premier 2013 roku.
Aleksandra Lipczak, culture.pl

Bargielska posiada niezwykłą umiejętność łączenia tego, co z natury nie jest łączliwe: perwersji z dowcipem, grozy z absurdem, poezji z wulgarnością. Toteż w zasadzie nie wiadomo, czy przykre sprawy, których jest tu pełno, mają nas zasmucić, czy raczej mamy w nich odkryć humorystyczny potencjał. Na szczęście możliwe jest jedno i drugie. I na tym polega duża frajda.
Dariusz Nowacki, wyborcza.pl
Nowa książka Bargielskiej po raz kolejny potwierdza jej niesamowitą zdolność słuchania świata, ujmowania jego sprzeczności i ciemnych stron tak, by powstały obrazy skondensowane, zamknięte w budzącym jednocześnie śmiech i dreszcze akapicie, trafnym sformułowaniu, językowym żarcie.
Tomasz Kowalski, e.czaskultury.pl

„Małe lisy” to kolejny tekst pokazujący niezwykły potencjał Bargielskej.
Anna Godzińska, szuflada.net

W „Małych lisach” Bargielskiej babska paplanina — przegadana i irracjonalna — rozpędza się momentami do szybkości naddźwiękowej. Sama przestaje już znaczyć, i tym mądrzejsza — odsyła do sensów nieokreślonych.
Zofia Król, dwutygodnik.com

Dzięki tej lekturze można się przekonać jak interesujące jest życie. Jak wiele nieprawdy kryje w każdej odpowiedzi „nic ciekawego” na pytanie: „co u Ciebie?”.
Marzena Wyżlic, bestsellery.net

Bomba. Alfabet polskiego szołbiznesu – Karolina Korwin-Piotrowska

„Bomba” to subiektywny portret ludzi i zjawisk znanych pod wspólną nazwą „polski szołbiznes”. Korwin-Piotrowska błyskotliwie punktuje pustkę i bufonowatość polskich celebrytów, ale też docenia rangę wielu artystów. Nie wali na ślepo, ale jeśli już bije, to boleśnie. Wielu osobom bardzo zależało, żeby „Bomba” nie powstała, ale ona już jest i tyka… Kto się powinien zacząć bać?