Nie oświadczam się – Wiesław Łuka

Nie oświadczam sie - Nie oświadczam się - Wiesław ŁukaKsiążka Wiesława Łuki “Nie oświadczam się” to reporterskie studium zła: przenikliwie zdokumentowane i świetnie napisane. To opowieść, która nieustannie wrze brawurowym językiem, bulgocze i kipi od imion, nazwisk, tysięcy szczegółów. To historia uniwersalna, ponadczasowa, ale jednak twardo osadzona w burym Peerelu.

“Sprawcy zastraszyli kilkudziesięciu świadków magią i konkretem” – po wielu miesiącach procesu powie prokurator. Konkretem były pieniądze wsuwane ukradkiem do kilkudziesięciu kieszeni. Niebywała zmowa milczenia mieszkańców Zrębina prawie się powiodła i Łuka pokazuje nam, jak to się mogło stać.
Wojciech Tochman, fragment wstępu.

Bez ustanku. Autobiografia – Paul Bowles

Bez ustanku. Autobiografia - Bez ustanku. Autobiografia - Paul BowlesLegenda literatury, czołowy przedstawiciel swojego pokolenia wśród pisarzy, autor tak znakomitych pozycji, jak „Pod osłoną nieba”. Paul Bowles – człowiek, którego przedstawiać nie trzeba, a nawet nie można, bowiem wymyka się ogólnie przyjętym schematom biografii. Na szczęście oto przed czytelnikami jego autobiografia – pozwalająca zarówno poznać warsztat, jak i ścieżkę kariery pisarza, a nawet uchylić rąbka tajemnicy sfery prywatnej. Bowles jest jednym z nielicznych twórców, którzy już za życia stali się legendą. Krąg jego znajomych obejmował takie nazwiska, jak Truman Capote, czy członkowie rockowej kapeli wszechczasów, The Rolling Stones. Sam Bowles w swojej książce stwierdza, iż mimo, że jest obecnie zależny od innych i pokonała go starość, to nie wybiera się jeszcze na tamten świat. Warto zatem korzystać i przeczytać słowa pisarza, które mogą się okazać ostatnią publikacją.

W krainie czarów – Sylwia Chutnik

W krainie czarow - W krainie czarów - Sylwia ChutnikKątem oka widzę kadr: zielono i coś pomarańczowego obok.
Działka. Leżak. Widoczki.
On.
Brakujący widok w moim życiu.
Jestem jak Alicja. Tylko z deficytem czarów.

Śmierć, strata, ból. Kiedy ostatecznie wychodzimy z bezpiecznego ogrodu dzieciństwa? Stajemy się dorośli, odpowiedzialni, dojrzali? Kiedy i od kogo uczymy się jak radzić sobie z trudnymi emocjami, jak radzić sobie ze sobą?

Bohaterowie najnowszej książki Sylwii Chutnik to zwyczajni ludzie, którzy muszą radzić sobie w niezwyczajnych sytuacjach. Ich życie pełne jest kontrastów i nieoczywistości, a wybory nigdy nie są łatwe.

We wspaniałym literackim stylu, pisarka odkrywa przed czytelnikiem pulsujący obraz codzienności, który ani przez chwilę nie jest zwyczajny i nie przestaje zaskakiwać.

Jesteś moją matką? Komiksodramat – Alison Bechdel

Jestes moja matka Komiksodramat - Jesteś moją matką? Komiksodramat - Alison BechdelDruga pasjonująca opowieść autorki, córki-detektywa, tym razem o matce – molu książkowym zakochanym w muzyce, zapalonej aktorce amatorce. A także o kobiecie tkwiącej w nieszczęśliwym małżeństwie z kryptogejem, której artystyczne aspiracje podszywały dzieciństwo Bechdel…, a która ostatecznie przestała dotykać czy całować córkę na dobranoc, gdy ta miała siedem lat. Raz kąśliwie, raz radośnie Bechdel wyrusza na poszukiwanie odpowiedzi dotyczących przepaści między matką a córką. W poszukiwaniach tych odkrywa warstwę za warstwą, przedstawiając czytelnikowi fascynujące życie i twórczość ikony psychoanalizy XX wieku, Donalda Winnicotta, wymownie naświetlającą ilustrację dr Seussa, a następnie prywatne (seryjnie monogamiczne) dorosłe życie uczuciowe Bechdel. Wreszcie zaś, wracając do matki, autorka rysuje rozejm – kruchy w czasie rzeczywistym, ale taki, który poruszy i zaskoczy wszystkie dorosłe dzieci udanych matek.

Campo santo – W.G. Sebald

Campo santo - Campo santo - W.G. Sebald„Campo Santo” to wydany po śmierci autora zbiór jego tekstów. Pierwszą część stanowi zarzucony przez autora „projekt korsykański”, który przewijał się w twórczości Sebalda już od publikacji „Pierścieni Saturna”.

W tych fragmentach pisarz jawi się jako badacz historii, natury, ludowych obrzędów i ich związków ze współczesną rzeczywistością. W drugiej części zebrano kilkanaście tekstów krytycznych, w których Sebald zajmuje się rozmaitymi dziełami sztuki – od teatralnych przedstawień Handkego, po obrazy do utworów wybitnych pisarzy: Güntera Grassa, Wolfganga Hildesheimera czy Franza Kafki.

Życiorysta – Janusz Rudnicki

Życiorysta  Janusza Rudnickiego składa się z trzech części: W stronę biografii, W stronę recenzji oraz Miejsca. Krótka, ironiczna forma literacka, w której specjalizuje się Rudnicki, zahacza o felieton, miejscami pachnie pastiszem, czasem jego teksty to eseje.

Pierwsza część składa się z historii życia znanych osób, takich jak bracia Grimm, Ryszard Wagner, Franz Kafka, Angela Merkel czy Danuta Wałęsa, opisanych na podstawie wydanych biografii. Są to jednak życiorysy „inaczej”, z dużą dozą humoru, i jedyne, co mają wspólnego z tradycyjnymi portretami, to chronologia wypadków.

Autor postawił sobie za zadanie nie tylko odkurzyć hagiograficzne księgi z nudy i natłoku treści, lecz także oczyścić je z lukru i pompatyczności. Szuka w nich tego, co z reguły jest sprowadzane na dalszy plan – jak sam pisze, „węszy” za codziennością, za zwyczajnym życiem opisywanych postaci. Ta codzienność wkracza także do języka Rudnickiego – wszędzie, gdzie czai się patos, pisarz ucina go dosadnym, a często niedwuznacznym komentarzem.

Eseizujące opowieści przeplatane są masą dygresji, odwołań i porównań. Niby mimochodem, dość zdawkowo Rudnicki jak z rękawa sypie skojarzeniami – tu szczypta filozofii, tam odrobina mitologii, tu jakieś nawiązanie do popkultury. Najcenniejsze i najzabawniejsze są chyba jednak te, które stworzył sam autor (porównanie Wagnera i jego żony do prasowalnicy i żelazka). Subiektywizm w dużych ilościach, może nawet egocentryzm, ale kochanego ciała nigdy za wiele.

Część druga to z kolei zbiór recenzji. Dotyczą one m.in. Chamowa Mirona  Białoszewskiego, biografii Szymborskiej, książek Mariusza Szczygła, literatury czeskiej „i wielu, wielu innych”. Część recenzji nie jest typowym zdaniem sprawy z mocnych i słabych punktów książek. Rudnicki obudowuje gatunkowe „za i przeciw” w historie mające oddać charakter recenzowanego tekstu. Z drugiej strony nie brak też opinii wyrażanych wprost, trochę prowokacyjnie: dostaje się księdzu Twardowskiemu (zła hierarchia wartości), Mickiewiczowi („Dziady to bzdura”), Fredrze („zidiociały humor szlachciury”), a nawet …Gombrowiczowi, bo „zbyt pokręcony”.

Końcowe Miejsca zawierają najbardziej subiektywne teksty, dotyczące już bezpośrednio narratora, a częściej tego, co go otacza. Uszeregowane według tytułowych miejsc, formą nawiązują do pamiętnika. Miejscami czuć styl bohemy artystycznej: Janusz Rudnicki spotka Andrzeja Chyrę, Magdalenę Cielecką, gości u Agaty Passent i paląc papierosa, podsłuchuje w redakcji „Twórczości”…

Życiorysta to przede wszystkim zbiór portretów postaci, także tych ujawniających się w książkach, w spisanych biografiach. Równocześnie  Rudnicki nie zważa na świętości kanonu literatury i bez skrupułów wytyka dziury w każdej z omawianych opowieści, anegdocie czy biografii. Robi to jako uważny, dowcipny i zaangażowany czytelnik – i nie bez prawdziwej uciechy!

Oczami maluszka. Harmonijka

Oczami maluszka. Harmonijka - Oczami maluszka. HarmonijkaTwój maluszek uwielbia kontrasty! Po czerni i bieli, czerwony to kolejny kolor który rozpoznaje. ilustracje dobrane specjalnie z myślą o najmłodszych pozwolą Ci zadbać o jego rozwój i spędzić wyjątkowy czas razem!

Seria „Oczami maluszka” powstała na podstawie badań wywodzących się z psychologii rozwoju małego dziecka. Każda z trzech książeczek jest zestawem czarno-białych ilustracji, specjalnie dobranych z myślą o najmłodszych. Ilustracje przedstawiają przedmioty z najbliższego otoczenia malucha, stwarzając rodzicom okazję do snucia opowieści o otaczającym dziecko świecie.
Książeczki pozwalają budować bliską więź emocjonalną między rodzicami a dzieckiem. Są również wspaniałym wprowadzeniem maluszka w świat książek.