Nienawisc 1 - Nienawiść sp z o o	Matt Taibbi

Nienawiść sp z o o Matt Taibbi

Nienawiść sp z o o Matt Taibbi

“Nienawiść sp. z o.o.” porusza trudny temat, dotyczący funkcjonowania współczesnych mediów.

Nadrzędnym celem mediów jest przekazywanie informacji i wiedzy w rzetelny i obiektywny sposób. Co jednak dzieje się, kiedy osoby medialne, dzierżące tak silną władzę, otwarcie namawiają do hejtu, wybielają fakty, subiektywnie wspierają lub potępiają daną sprawę?

Autor książki stara się obnażyć środowisko amerykańskiego świata dziennikarskiego. Wprost przytacza i nazywa wpadki, uchybienia oraz wątpliwie moralne poczynania osób, które określają siebie kreatorami opinii publicznej.

Czym różni się dziennikarz obstający za republikanami od tego, któremu przyświeca światopogląd demokratów? Jakimi wartościami kierują się najbardziej uznane stacje telewizyjne, popularne w USA? Te pozornie proste pytania po rozwinięciu okazują się czubkiem góry lodowej, która kryje ironię, obłudę i kompromitujące sekrety.

Obywatele powinni wiedzieć, jak działają mechanizmy rządzące ich opiniami i spojrzeniem na świat. Autor “Nienawiść sp. z o.o.” czuje się zobowiązany do “oświecenia” tłumów, które nieświadomie ulegają sprytnej manipulacji. Nie od dziś wiadomo, że media wbrew wszelkim oczekiwaniom, nie są pozbawione wpływów politycznych, co widać także na polskim podwórku. Warto więc na przykładzie sytuacji w Stanach Zjednoczonych poznać niechlubne zaplecze mediów i uderzywszy się w pierś przyznać do uległości wobec dziennikarskiego bełkotu.

Slawne koty i ich ludzie - Sławne koty i ich ludzie	Heike Reinecke Andreas Schlieper

Sławne koty i ich ludzie Heike Reinecke Andreas Schlieper

Sławne koty i ich ludzie Heike Reinecke Andreas Schlieper

Sławni muzycy, znakomici pisarze, wybitni politycy. Co ich łączy?

Wszyscy mają swojego kota!

Przypadek? Czy gotowy przepis na sukces?

Freddie Mercury miał 10 kotów. O swojej ulubienicy napisał nawet piosenkę. W trasach koncertowych dzwonił do swoich pupili, a w Boże Narodzenie obdarowywał je prezentami.

Kot Winstona Churchilla miał ciepłą posadkę w brytyjskim rządzie i stałą pensję. Bez ulubieńca siedzącego na swoim krześle w jadalni nie mógł rozpocząć się żaden posiłek w rezydencji Churchillów.

Wisława Szymborska wiedziała, że sekretem udanego związku jest posiadanie kota, a najlepszym sposobem opieki nad futrzakiem jest intensywna kocia demoralizacja. Gdyby mogła, sama zostałaby kotem – wtedy nie dostałaby tego nieszczęsnego Nobla.

Czy koty potrafią żyć bez swojego człowieka? Czy robią to, czego się od nich wymaga? Czy mają jakieś inne zadanie niż bycie puchatym królem swojego domu? Czy są rozpieszczane, głaskane i karmione jak prawdziwi arystokraci?

Więc kto kogo udomowił? Człowiek kota, czy kot swojego człowieka?

Niewidzialny front - Niewidzialny front	Tomasz Rezydent

Niewidzialny front Tomasz Rezydent

Niewidzialny front Tomasz Rezydent

Zastanawiałeś się nad tym, co się naprawdę działo w szpitalach, gdy wybuchła pandemia? Chcesz poznać prawdę o koronawirusie z pierwszej ręki? Koniecznie zajrzyj do książki “Niewidzialny front” Tomasza Rezydenta!

Tomasz Rezydent – lekarz i inżynier biotechnologii – zabiera w czytelników w centrum ponurej walki z pandemią, czyli do szpitala, w którym pracował jako lekarz, zajmujący się chorymi pacjentami. Książka przeznaczona jest dla osób o mocnych nerwach oraz dla tych, którzy chcą wiedzieć, jaki jest prawdziwy obraz epidemii covid-19.

Publikacja “Niewidzialny front” to pamiętnikarskie zapiski autora, który zmagał się z ciężkimi realiami walki z koronawirusem oraz strachem, paniką i frustracją. Czytelnik podczas lektury może wczuć się w trudny los i emocje narratora. W dzienniku Tomasza Rezydenta znajdziemy zarówno odrobinę czarnego humoru, jak i tragiczne historie pacjentów, które zapadły głęboko w jego pamięci. Opowiada o szpitalnych dyżurach, które nie miały końca, o absurdach organizacyjnych, a także o licznych zagadkach medycznych. Ponadto opisuje relacje pomiędzy personelem medycznym.

Poza tym publikacja jest również opowieścią o pacjentach, którym udało się przezwyciężyć koronawirusa oraz o tych, którym nie udało się pokonać tej koszmarnej choroby. Autor książki pragnie pokazać czytelnikom, jak było naprawdę i z czym służba medyczna musiała (i nadal musi) się zmagać, pomijając absurdalną narrację medialną, czy “koronaspiskowców”, którzy nie wierzą w istnienie epidemii.

Niedlugie zycie - Niedługie życie	Dariusz Kuć

Niedługie życie Dariusz Kuć

Niedługie życie Dariusz Kuć

Przejmujące rozmowy lekarza z rodzicami chorych dzieci

Nikt nie chce tej książki przeczytać. Nikt nie chce być bohaterem tych opowieści. Nikt nie chce słuchać o tym, jak wygląda życie śmiertelnie chorego dziecka. Nikt nie chce uwierzyć, że decyzja o urodzeniu takiego dziecka wcale nie jest tą najtrudniejszą. I nikt nie chce wyobrażać sobie podejmowania tej, ani kolejnej – kiedy i w jaki sposób pozwolić swemu dziecku odejść.

Jak wygląda życie śmiertelnie chorego dziecka? Co czują rodzice, którzy spełniają ostatnie marzenia swoich pociech? Dlaczego łatwiej jest pozwolić odejść niż patrzeć na życie, które bez maszyn nie ma szans? Ile odwagi trzeba mieć, by podjąć taką decyzję?

To jednak książka nie tylko o życiu między domem a szpitalem, o znieczulicy systemu, ale również o dobrych ludziach, którzy są obok.

To książka o bohaterach.

Ogien nie zabije smoka - Ogień nie zabije smoka	James Hibberd

Ogień nie zabije smoka James Hibberd

Ogień nie zabije smoka James Hibberd

Pierwsza oficjalna książka opowiadająca o największym hicie telewizyjnym XXI wieku – serialu “Gra o Tron” – napisana przez dziennikarza „Entertainment Weekly” Jamesa Hibberda i opublikowana przy wsparciu HBO. W “Ogień nie zabije smoka” James Hibberd, dziennikarz „Entertainment Weekly”, przedstawia fascynujące kulisy serialu “Gra o tron” i historię jego powstania: od pierwszych spotkań zespołu kreatywnego, po nagranie scen bitew, aż po niesamowitą inscenizację finału. Zrealizowany na podstawie bestsellerowego cyklu powieściowego George’a R.R. Martina serial został nagrodzony aż 59 statuetkami Emmy i stał się światowym fenomenem.

James Hibberd, opierając się na ponad 50 wywiadach, nieznanych szerokiej publiczności zdjęciach i zakulisowych rozmowach z producentami, obsadą i całą ekipą serialu, przedstawia historię powstania największego show w historii. Show, dla którego noce zarywał ponoć sam Barack Obama…

Smutek ryb - Smutek ryb	Hanna Krall

Smutek ryb Hanna Krall

Smutek ryb Hanna Krall

„Ta strona nie jest dla wędkarza. Wędkarz wędkuje i nie ma czasu na czytanie żadnych stron. Ta strona jest dla żony. Mąż wędkuje, a żona sobie czyta” – tak Hanna Krall zainaugurowała rubrykę Smutek ryb w miesięczniku „Wiadomości Wędkarskie”. Był rok 1983, a pismo dla wędkarzy postanowiło pomóc uznanej reporterce – bezrobotnej w stanie wojennym. Tam Krall mogła publikować bez weryfikacji, bo w końcu trudno pisać wywrotowe treści, pisząc o rybach. A jednak…

W cyklu rozmów Hanny Krall o rybach nie przeczytamy ani o przynętach, ani o wędkach, ani o podbierakach. Dowiemy się za to z rozmowy z profesorem Henrykiem Samsonowiczem o rybach w Średniowieczu („Szczuka, czyli szczupak, okoń, karp, to były w dwunastym, trzynastym wieku najpopularniejsze przezwiska i wyzwiska”). Historyczka sztuki Agnieszka Morawińska opowiedziała o rybach w sztuce („Rybacy musieli po prostu być »na wyposażeniu« rokokowego ogrodu jak łabędzie albo bażanty”). Profesor Jerzy Szacki – o rybach w myśli społecznej („W historii ryby spotkanie ryby z człowiekiem jest epizodem niespecjalnie długim”). Doktor Hanna Kirchner – o rybach u Nałkowskiej („Pisarka pokazuje rybę zawsze na granicy między uprzedmiotowieniem i życiem”). Pisarz Jerzy Putrament wyjawił, że wędkując, doświadczył spotkania z diabłem („Widziała pani kiedy oczy węgorza? A oczy diabła? A chce pani oczy diabła zobaczyć? To niech się pani przyjrzy oczom starego węgorza”), astrolog Marek Burski opisał ludzi spod znaku Ryb („Rzadko awansują, dyrektorów-Ryb jest niewielu”), a o samym łowieniu opowiedziała harcmistrzyni Jolanta Chełstowska („Mówią nawet, że mam fart. Być może ryby są mi wdzięczne za mój pozbawiony pychy stosunek do nich i pozwalają w nagrodę się łapać”).

Między wersami tych, zdawałoby się, niepozornych rozmów o rybach możemy dostrzec odniesienia do sytuacji w Polsce lat osiemdziesiątych. I albo tak wiele żon czytało Smutek ryb, albo jednak i wędkarze skusili się na lekturę tej rubryki, w każdym razie Hanna Krall została wyróżniona w plebiscycie czytelników na ulubionego autora „Wiadomości Wędkarskich”.

Teksty te nigdy nie były wydane razem w formie książkowej. Cztery z nich ukazały się w jubileuszowej książce Krall (Dowody na Istnienie 2015).

Czy moge ci mowic MAMO - Czy mogę mówić ci mamo	Agata Komorowska

Czy mogę mówić ci mamo Agata Komorowska

Czy mogę mówić ci mamo Agata Komorowska

“Czy mogę ci mówić mamo” to prawdziwa historia niezwykłej adopcji nastolatka. Chłopak z domu dziecka, bez ojca, z matką niezdolną do opieki nad nim i jego licznym rodzeństwem. Kobieta tuż po rozwodzie, samotna mama z niepełnosprawnym synem, adoptowaną córeczką i zbuntowanym nastolatkiem.

Autorka poznaje Michała w czasie szkolnej wigilii u najstarszego syna. Znajomość chłopców przeradza się w braterską więź, a towarzyskie wypady tej nietypowej rodziny stają się oknem do raju, o którym Michał całe życie marzył. Ten raj nazywa się rodzina. Autorka z niespotykaną szczerością opowiada o swoich doświadczeniach z dwiema adopcjami, odmowami i urzędowymi korowodami. O swoich macierzyńskich sukcesach i porażkach, o radościach i smutkach, ale przede wszystkim o wielkiej, bezwarunkowej miłości do dziecka, które pojawia się w bardzo trudnym momencie jej życia. To historia pełna emocji, ale również niezrównana skarbnica wiedzy na temat adopcji, rodzicielstwa zastępczego i roli matki.

Książka uwzględnia też i oddaje emocje, tragedie i sukcesy samego Michała. Każda część opowieści kończy się komentarzem dorastającego chłopaka, który miał na tyle dużo odwagi, by podzielić się tą poruszającą historią.

“Czy mogę ci mówić mamo” to jednocześnie literatura faktu, wzruszająca powieść i poradnik dla każdego, kto myśli o adopcji lub rodzinie zastępczej. To książka o wymagającej codzienności samodzielnej mamy z gromadką niezwykłych dzieci, o zdrowym rodzicielstwie i mądrym radzeniu sobie w małych i dużych kryzysach. Bezcenna pozycja na półce każdego rodzica.

Część poradnicza książki została napisana przy współpracy z Wojewódzkim Ośrodkiem Adopcyjnym w Warszawie oraz Towarzystwem “Nasz Dom” wspierającym rodzinną opiekę zastępczą.

Slynne zbrodnie w ZSRR - Słynne zbrodnie w ZSRR	Talgat Jaissanbayev

Słynne zbrodnie w ZSRR Talgat Jaissanbayev

Słynne zbrodnie w ZSRR Talgat Jaissanbayev

 

Koszmarne zbrodnie z sierpem i młotem w tle.

Związek Radziecki miał być rajem na ziemi – równość, dobrobyt i bezpieczeństwo dla każdego obywatela. Jednak próby całkowitego wyeliminowania przestępczości szybko okazały się mrzonką. W ZSRR zdarzały się historie przestępstw tak wielkie lub tak nietypowe, że zapisały się one w annałach tego państwa. Uprowadzenie samolotu przez 11-osobową rodzinę muzyków, zbrodniarka wojenna ukrywająca się przez 35 lat, działający przez wiele lat seryjni mordercy, złodzieje obrazów oraz sprawcy zadziwiającego napadu na bank…
Autor książki opisuje w esejach dziesięć frapujących historii, od których trudno się oderwać. Barwne losy ludzi, napięcie niczym w bestsellerowym kryminale, przekonująco ukazane motywy zbrodni i profile psychologiczne zabójców, a także szczegółowo zarysowane tło dziejowe. To opowieści fascynujące i wstrząsające, które pozwalają wejść w skórę zarówno ofiar, jak i ich katów.

Za metalowymi drzwiami znajdował się ciemny pokoik z bezpiecznikami. W pomieszczeniu znaleźli: zapleśniałe skrzynki z amunicją, stary, niedziałający niemiecki karabin maszynowy oraz dziesiątki noży, siekiery, czekany, sznury, stos aparatów fotograficznych. Następnie kilka szkolnych mundurków, czerwone chusty pionierskie, szereg niewielkich czarnych lśniących butów. Miały one odpiłowane noski, z których każdy znajdował się dokładnie przed odpowiadającą mu pozostałą częścią buta. Niektóre z nich zawierały ślady ognia. Obok nich, jeden na drugim, stały taborety oraz drewniane pnie. Natomiast na samym końcu pokoju, w ciemności, na podłodze znajdowała się mała metalowa szafa. A tam…

Coraz ciemniej - Coraz ciemniej Ekstremiści w sieci	Julia Ebner

Coraz ciemniej Ekstremiści w sieci Julia Ebner

Coraz ciemniej Ekstremiści w sieci Julia Ebner

Wzbiera fala antyliberalnego radykalizmu. Olbrzymią rolę odgrywa w tym Internet jako narzędzie komunikacji wszelkiego rodzaju ekstremistów, którzy kwestionują porządek społeczny oparty na prawach człowieka i świeckich formach państwowości. Julia Ebner jest analityczką w londyńskim Instytucie Dialogu Strategicznego, gdzie zawodowo śledzi internetowe strony i akcje rozmaitych grup ekstremistycznych. Postanowiła jednak wejść głębiej w „ciemną sieć”. Po to by lepiej rozpoznać sposoby działania przeciwnika. W tej niebezpiecznej wędrówce przez świat wirtualny, ale i w tak zwanym realu, Ebner stworzyła kilka różnych tożsamości, dzięki którym przenika do kilkunastu grup i organizacji, od skrajnie prawicowej Generacji Tożsamości, przez antyfeministyczne Tradycyjne Żony, po islamskie Oblubienice Dżihadu. Po pokonaniu bariery rekrutacji na zakodowanych kanałach uczy się hakerskich sztuczek i manipulowania mediami, słucha porad, jak być posłuszną żoną. Czasem jej aktywność wykracza poza sieciowe czaty. W Wiedniu śledzi wybory do austriackiego parlamentu w towarzystwie jednego z liderów Generation Identity, w Londynie dyskutuje o przyszłości brytyjskiej odnogi tej organizacji, w niemieckim Ostritz bierze udział w festiwalu muzycznym neonazistów „Tarcza i Miecz”. Bywa demaskowana, szantażowana i zwalniana z organizacji za niesubordynację.

Coraz ciemniej Julii Ebner pokazuje sprawność ekstremistów w informacyjnej walce o umysły i serca ludzi epoki Internetu. Obnaża mechanizmy typowania, rekrutacji, weryfikacji i socjalizacji nowych członków grupy. Stawia pytania o źródła rosnącej popularności radykałów i możliwość skutecznego oporu nie tylko w cyfrowym świecie. Stawka jest wysoka.

“Obserwując przez kilka lat, jak grupy ekstremistyczne działają i doskonalą swój podręcznik taktyki, doszłam do przekonania, że nie można wyposażyć ludzi w potężniejszą broń niż wiedza o tym, jak ekstremiści starają się wykorzystać nasze słabości w wirtualnym i realnym życiu. Świadomość stosowanych przez nich trików pozwoliła mi uniknąć wciągnięcia w tryby radykalizacji. Chciałabym, żeby ta książka pomogła innym bronić się przed zradykalizowaniem, zmanipulowaniem czy zastraszeniem.”
fragment wstępu

“Blond peruka pasuje do koloru końskiego ogona na zdjęciu profilowym mojego awatara na Twitterze. Pamiętaj, mówię do siebie, nazywasz się Jennifer Meyer i jesteś studentką filozofii z Austrii na semestralnej wymianie w Londynie. Przyjmowanie fałszywej tożsamości nie różni się od budowania postaci w powieści. Jeśli nie znasz ich przeszłości, teraźniejszości i przyszłości, nikt nie uwierzy w opowiadaną historię.

“W 2016 roku austriaccy identytaryści zorganizowali w centrum Wiednia flash mob pozorujący atak terrorystyczny, a kilka miesięcy później zelektryzowali media, nakładając burkę na słynny pomnik Marii Teresy. Ich wyczyny medialne są na tyle prowokacyjne, że posty i tweety na ten temat, udostępniane przez najważniejszych influencerów, rozprzestrzeniają się błyskawicznie – kontrolowana prowokacja. To z kolei zmusza tradycyjne media do omówienia ich działań i dopuszczenia ich w ten sposób do głosu. Kiedy kampania w sieci osiąga punkt krytyczny, co znaczy, że komunikat wykracza poza zainteresowanie społeczności, której dotyczy, „mainstreamowe media” nie mają innego wyjścia, jak tylko go omówić. Celem jest rozprzestrzenienie treści dzielących opinię publiczną, które zmuszają każdego, kto stoi z boku, do zajęcia stanowiska – strategiczna polaryzacja.”

Wampir z Warszawy - Wampir z Warszawy	Jarosław Molenda

Wampir z Warszawy Jarosław Molenda

Wampir z Warszawy Jarosław Molenda

Makabryczna historia pierwszego seryjnego zabójcy w powojennej Warszawie!

Jarosław Molenda przeprowadza swojego rodzaju dziennikarskie śledztwo, tworząc kryminalny reportaż – z drastycznymi opisami zbrodni, z zachowanym językiem milicyjnych raportów, z realiami Warszawy wczesnej Polski Ludowej w tle.
Autor przewertował akta IPN, notki milicyjne, protokoły przesłuchań, a także literaturę fachową dotyczącą przestępstw na tle seksualnym. Dzięki temu powstał przerażający portret seryjnego zabójcy. Nie miał on tylu ofiar na sumieniu, co późniejsi bandyci określani tym mianem, ale dokonane przez niego zbrodnie wystarczyły, by na dobre przerazić warszawianki, które przeżyły 60 dni terroru. W tle Targówek, Gocławek, Grochów i Anin lat pięćdziesiątych, gdzie grasował Wampir z Warszawy.