Madame – Antoni Libera

MadameSensacja w Polsce… rzecz znakomicie napisana i zmuszająca do myślenia. Można ją czytać naraz jako thriller, fascynującą historię miłosną, a także jako komiczną powieść polityczną i społeczną satyrę. Spełniając bardzo wysokie standardy artystyczne, daje głęboki wgląd w rozmaite dziedziny i sprawy – od psychologii wieku młodzieńczego po ideologiczną klęskę komunizmu.

Stanisław Barańczak (o wydaniu amerykańskim)

Ożywcza, nadzwyczaj zajmująca książka… Lubiłby ją sam Stendhal. A gdyby znał polski, mógłby ją też napisać.

The Washington Post

Wspaniałe, rzadkie osiągnięcie…

Najlepsze dzieła literackie na ogół opowiadają proste historie; do panteonu wielkiej literatury wprowadza je sposób, w jaki są opowiedziane.

Los Angeles Times

Powieść roku… Błyskotliwie napisana, przemyślnie zbudowana, nieustannie wciągająca, przepojona niezachwianą wiarą w piękno sztuki.

Die Welt

Rzecz olśniewająca pomysłowością, precyzyjna i tak silnie pobudzająca, że zamiast ją omawiać, chce się ją po prostu podziwiać… Madame ma w sobie wszystko: poezję, politykę i miłość.

San Francisco Chronicle

Powieść uhonorowana Główną Nagrodą w pierwszej edycji konkursu Wydawnictwa Znak, wyróżniona Nagrodą im. Andrzeja Kijowskiego (1999) i wybrana spośród 123 utworów zgłoszonych z całego świata do finałowej siódemki IMPAC Dublin Literary Award (2002). Przełożona dotychczas na 20 języków.

Niebawem ukaże się kolejna książka Antoniego Libery Godot i jego cień.

Kwarantanna – Włodzimierz Odojewski

KwarantannaDrugie, rozszerzone i poprawione wydanie tomu opowiadań, który ukazał się w Czytelniku w 1960 r., wzbogacone o kilka tekstów ze skonfiskowanego przez cenzurę pod koniec lat 50. zbioru. Codzienna ściana płaczu i, jak pisze we wstępie Włodzimierz Odojewski, `kilka nowel zachowanych u mnie w teczce nie do druku`. Niektóre opowiadania dotyczą wojny i jej konsekwencji, o innych Odojewski mówi: `Druga połowa lat pięćdziesiątych to czas dość szybko zaostrzającej się cenzury. (…) Pisywałem więc nowele, które działy się wszędzie i nigdzie, w jakiejś jakby ponadczasowej i ponadgeograficznej przestrzeni, w snach, w chorobowej gorączce, pod narkozą, w malignie`. Takie alegoryczne utwory jak Syzyf, czyli bliski bogom czy Ahaswer pozwalają nam poznać mniej znane oblicze pisarstwa Odojewskiego.

Włodzimierz Odojewski (ur. 14 czerwca 1930 w Poznaniu), pisarz, od 1971 na emigracji. Jest synem muzyka; liceum skończył w Szczecinie, studiował ekonomię i socjologię w Poznaniu (ukończył w 1953). Należy do tzw. pokolenia Współczesności – w 1951 debiutował powieścią Wyspa ocalenia, zaprezentowaną na falach Polskiego Radia. Od 1959 w Warszawie, był m.in. kierownikiem Studia Współczesnego Teatru Polskiego Radia (od 1961). Stracił pracę w radiu po wydarzeniach marca 1968, w 1971 wyjechał na stałe z Polski. Osiadł w Niemczech Zachodnich, gdzie został szefem działu kulturalno-literackiego Radia Wolna Europa. Otrzymał wiele wyróżnień literackich, m.in. nagrodę młodych im. Tadeusza Borowskiego (1951), Nagrodę Kościelskich (1966), nagrodę Związku Pisarzy Polskich na Obczyźnie i londyńskich Wiadomości (1973), Nagrodę Jurzykowskiego (1974), nagrodę Szwedzkiego Komitetu Katyńskiego (1976). Jest członkiem Stowarzyszenia Pisarzy Polskich. Najbardziej znany utwór Odojewskiego, Zasypie wszystko, zawieje… (Paryż 1973), ukazuje losy braci przyrodnich – polskiego partyzanta i żołnierza ukraińskiego oddziału SS na tle dramatycznych wydarzeń z wojennej historii stosunków polsko-ukraińskich; w powieści tej pojawia się wątek katyński. Kresom ukraińskim Odojewski poświęcił także wcześniejsze powieści Wyspa ocalenia (Warszawa 1966) i Zmierzch świata (Warszawa 1962). W innych utworach – m.in. Miejsca nawiedzone (Łódź 1959), Kwarantanna (Warszawa 1960), Czas odwrócony (Warszawa 1965) – dominuje wątek wspomnień i przemijania.

Święty Wrocław – Łukasz Orbitowski

Wstąp do polskiego Twin Peaks… Piewca tematyki osiedlowej powraca do korzeni. Tym razem w blokach nie zagnieździły się diabły ani duchy, a drugie osiedle. Urzeczeni mieszkańcy porzucają dotychczasowe życie, by oddać się demolowaniu własnych mieszkań – pod wielką płytą kryje się gorąca, czarna powierzchnia. Z każdym dniem na niezwykłym osiedlu przepada coraz więcej ludzi, mnożą się gapie, wyznawcy i badacze, szaleństwo ogarnia administrację i media.
Święty Wrocław to horror-ballada o Polsce proroków, pielgrzymów i wariatów, o mieście pierwszych miłości, o wiośnie dziewięciu cudów, o zbliżającej się katastrofie.
Święty Wrocławiu, który gładzisz grzechy świata, zmiłuj się nad nami…

Łukasz Orbitowski

pisarz kojarzony głównie z literaturą grozy, krytyk literatury fantastycznej i uznany publicysta. W Wydawnictwie Literackim opublikował powieści Tracę ciepło (2007),Święty Wrocław i zbiór opowiadań Nadchodzi (2010)

Późny Gomułka, wczesny Gierek – Andrzej Dziurawiec

Andrzej Dziurawiec w literacko mistrzowski sposób przywołuje minione absurdy Polski Ludowej. W swych opowieściach nie jest cynikiem ani prześmiewcą, rewelacyjnie konstruuje, pełną dowcipu i osobistych refleksji, narrację z czasów późnego Gomułki i wczesnego Gierka. 

Komuniści z żelazną konsekwencją zamieniali moją ojczyznę w nudne, zapyziałe zadupie. W takie spotworniałe Kielce ze strasznego snu Witkacego. Społeczeństwo ogłupiałe od prymitywnej propagandy, od codziennej pogoni za papierem toaletowym i kiszką pasztetową nie tolerowało odmieńców. Hipisi tworzyli naiwnie piękne oazy wolności. Ci, którzy nie godzili się na świat zglajchszaltowanej brzydoty, w tych oazach znajdowali azyl. Choćby po to, żeby posiedzieć we wspólnym milczeniu. 

Andrzej Dziurawiec (ur. 1953) 

Scenarzysta filmowy (Karate po polsku, Zakład), dramaturg (Czarny Punkt, Trumna nie lubi stać pusta). Laureat pierwszej edycji polskiej konkursu Hartlley-Merill. Publikował m.in. w Frankfurter Allgemeine Zeitung, Odrze, Dialogu, Poezji i Nowym Wyrazie. Mieszka w Warszawie i na podlubelskiej wsi.

 

Jutro będzie lepiej – Mariusz Maślanka

Jutro będzie lepiej to opowieść o losach dziesięcioletniego chłopca – Borysa Mleczki. W książce poznajemy świat dziecka, które wychowuje się w patologicznej rodzinie. Mimo to świat przedstawiony przez chłopca jest słoneczny, jest zarazem okrutny i na swój sposób bezpieczny. To opowieść o tym, że zło zawsze jest cierpieniem, a bezpieczeństwo błogosławieństwem. Prostota formy, bezpretensjonalność i szczerość opowieści Borysa czynią książkę niezwykle przejmującą i autentyczną.

Godi.pl 19.40 zł         

opinia

Taksim – Andrzej Stasiuk

TaksimBohaterowie starzeją się, ale nie poddają. W ucieczce i w pościgu przemierzają kraje, przemycają ludzi, ratują swoje porwane przez wcielonego diabła kobiety i mówią, bez końca opowiadają straszne, smutne i śmieszne historie. Czy im się uda? Czy ocaleją?

Świat opisany przez Stasiuka wraca do czytelnika piękniejszy, i to ze wspaniałym przebiciem, wyższym niż na wiedeńskiej kawie, wyższym nawet niż na radzieckich czapkach uszankach sprzedawanych spragnionym nakrycia głowy Rumunom.

Paweł Gołoburda, Lampa

Andrzej Stasiuk, samotnik z beskidzkiej wsi Wołowiec, zapowiadał żartem, że stworzy polską odpowiedź na La Stradę, słowiański ’on the road’. Premierę książki przekładano z roku na rok, oczekiwania czytelników rosły. Teraz nadszedł moment premiery. I nikt nie powinien się czuć zawiedziony.

Bartosz Marzec, Rzeczpospolita

Taksim to nie tylko słowiańska powieść drogi, ale też piękna książka o kresie – to historia, która dogoniła własny horyzont, która patrzy z nostalgią w przeszłość, a w przyszłość spogląda z przerażeniem.

Piotr Kofta, Dziennik

Świetnie napisana powieść Stasiuka pełna jest przekornych literackich (i nie tylko) odniesień. Władek, świeżej daty inteligent na uwięzi ’neurozy pańszczyzny’, to podkarpacki Ulisses, ale i Orfeusz, a także współczesny Zagłoba. Czarodziej słowa i zarazem superman wychodzący obronną ręką z najtrudniejszych opresji. Ale i Stasiukowy „karpacki Benelux” to współczesne Dzikie Pola.

Marek Zaleski, dwutygodnik.com

 

Andrzej Stasiuk urodził się w 1960 roku w Warszawie. Mieszka w Beskidzie Niskim. Prozaik, eseista. Autor Murów Hebronu, Dukli, Opowieści galicyjskich, Dziewięciu, Jadąc do Babadag, Taksimu, Dziennika pisanego później  i kilku innych książek. Laureat paru nagród, ostatnio Międzynarodowej Nagrody Literackiej Vilenica 2008, Nagrody Literackiej Gdynia 2010, Nagrody Forum Ekonomicznego i Miasta Krakowa Nowa Kultura Nowej Europy im. Stanisława Vincenza 2011 oraz Dorocznej Nagrody Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego 2011 w dziedzinie literatury.

Jego książki są tłumaczone na niemal wszystkie europejskie języki, a także na koreański.

Nagrody i nominacje:

— Nagroda Fundacji Kultury 1994

— Nagroda Fundacji im. Kościelskich 1995

— Nominacje do Nagrody Literackiej NIKE: 1997, 1998, 2001, 2002, 2006

— Nagroda Biblioteki Raczyńskich 1998

— Naroda “Machiner” 1999

— Nominacja do Paszportu “Polityki” 2001

— Nagroda im. Samuela Bogumiła Lindego 2002

— Nagroda im. Beaty Pawlak 2004

— Adalbert-Stifter-Preis 2005

— Nagroda Literacka Nike 2005

— Nagroda burmistrza Dukli “Zasłużony dla Dukielszczyzny” (2006)

— Nagroda czytelników i klientów księgarni Merlin “Książka Października” (2007)

— Nagroda im. Arkadego Fiedlera dla “Fado” Andrzeja Stasiuka

— Międzynarodowa Nagroda Literacka Vilenica przyznawana przez Związek Pisarzy Słoweńskich (2008)

— Nagroda Literacka Gdynia 2010 w kategorii “proza”

Gandalf.com.pl 36.62 zł
Godi.pl 27.08 zł            
Lideria.pl 26.67 zł             
Mediamarkt.pl 32.70 zł

 opinia