Rury – Etgar Keret

RuryKobieta, przyklejona stopami do sufitu; agent Mosadu, który łapie sam siebie; dziewczyna niezdolna do wyznania miłości; anioły grające ze sobą w kulki; tytułowe rury – prawdziwy miszmasz – oto obrazki z opowiadań pisarza. Rury to debiutancki zbiór opowiadań Kereta, izraelskiego pisarza uznawanego za mistrza krótkiej formy. Autor w genialny sposób ukazuje galerię ludzkich charakterów, a ich historie, opisane żywym językiem, zdumiewają autentycznością. Pozorna banalność graniczy tu z niezwykłością, zaś spoiwem łączącym poszczególne elementy jest charakterystyczna dla Kereta „obrazowość”, bliska stylistyce komiksu, współczesny język, ironia oraz przechodząca w absurd groteska.

Znakiem rozpoznawczym zbioru jest także swoista przewrotność jego twórcy. Bo autor Rur, jak rzadko który pisarz współczesny, potrafi zaskakiwać.W tym celu kieruje się zasadą minimalizmu – czasem starczają mu zaledwie dwie stron papieru, w których zamyka się jego opowieść. Lektura Rur bawi, drażni i intryguje.

To, że koncentruję się na nierozstrzygalnych moralnych dylematach, a nie na realistycznych historiach z jasnym przesłaniem, wynika – w sposób paradoksalny – z tego, że według mnie świat potrzebuje fundamentalnej zmiany.
Etgar Keret

Keret nie mówi niczego wprost. Nie mówi nigdy: „Żyjemy w Matriksie”.
Sławomir Sierakowski, Dziennik

Izraelski pisarz jest bez wątpienia mistrzem suspensu i świetnym konstruktorem, a wiele opowieści na długo zapada w pamięć.
Exklusiv

To opowiastki krótkie, ledwie na parę kartek, dowcipne, przewrotne, niekiedy słodkie jak romans lub zapętlone jak kryminały.
Paweł Smoleński, Gazeta Wyborcza

Tęskniąc za Kissingerem – Etgar Keret

Tęskniąc za KissingeremIronia. Czarny humor. Groteska. Oniryzm. Absurd. Wnikliwa obserwacja otaczającego nas świata. Historie ludzi i rzeczy ? chłopiec ratujący ulubioną zabawkę przed ojcem; mężczyzna, który nie potrafi wybrać między matką a ukochaną; wynalezienie leku na samotność; walka z chodnikami. Poczciwi idealiści, konformiści, którzy są w istocie buntownikami i mordercami. Na świat przedstawiony u Kereta składają się scenki jak z teledysków MTV: krótkie, urywane, migotliwe, ukazujące jedynie ułamek rzeczywistości, prawdę fragmentu. Sytuacje dramatyczne, rozpaczliwe stają się tu groteskowe, przypominają karnawałową zabawę czy jarmark. Autor osiągnął mistrzostwo w opisie swojej wizji świata. Czy tylko swojej?

 

Osiem procent z niczego – Etgar Keret

Osiem procent z niczegoTreścią opowiadań Etgara Kereta są proste, czasem zwyczajne, czasem nietypowe zdarzenia. Dziewczyna opala się nago na trawie, dwóch chłopców trafia za kratki mężczyzna rozmawia z rybą na talerzu kot wpada pod samochód. U Kereta okazują się jednak niecodzienne, prowokacyjne, uniwersalne. Pobudzają do refleksji o tym, co najważniejsze: sensie życia, miłości, posiadaniu dzieci, śmierci. Keret, mistrz krótkiej formy, postrzegany jest często jako ambasador młodej literatury izraelskiej na świecie, niekiedy mówi się, że stanowi symbol całego pokolenia. Jego proza, konstruowana z logiką snu, częstokroć absurdalna, daje świadectwo życia w kraju, którego bogactwo i siła łączą się z ciągłym poczuciem zagrożenia.

Fima – Amos Oz

FimaFima, niespełniony izraelski intelektualista, przez większość czasu fantazjuje na temat tego, jak skutecznie rozwiązać problemy swego narodu, a także próbuje uporządkować swoje życie osobiste. Jego wędrówka ulicami zimowej Jerozolimy skłania do refleksji nad sprawami najważniejszymi.

Rymy życia i śmierci – Amos Oz

Rymy życia i śmierciKażdy, kto kiedykolwiek zastanawiał się, jak pisarz kreśli postaci i chciał zgłębić tajniki jego pracy, będzie miał okazję przyjrzeć sie warsztatowi pisarskiemu od podszewki. „Rytmy życia i śmierci” bowiem to fascynująca „opowieść o snuciu opowieści”.

Kolonie Knellera – Etgar Keret

Kolonie KnelleraChaim popełnia samobójstwo i trafia do świata, w którym „życie” toczy się dalej. Praca w pizzerii, przesiadywanie w barze. Pewnego dnia dowiaduje się, że jego dziewczyna również znalazła się w gronie samobójców, rozpoczyna więc podróż w poszukiwaniu miłości. Po drodze spotka między innymi zrzędzącego Kurta Cobaina, Króla Mesjasza i… gadającego psa. Czy ta historia będzie miała szczęśliwe zakończenie?
Anna, zakochuje się w chłopcu, który wyszedł z piekieł. Kierowca autobusu pragnie zostać Bogiem, a pewna… macica staje się obiektem fascynacji środowisk twórczych.
To tylko próbka wyobraźni Kereta. Jego opowiadania, oprócz charakterystycznych absurdalnie humorystycznych scen z życia codziennego, zawierają groteskowe opisy życia pozagrobowego i rzeczywistości, w której do upragnionego uczucia może prowadzić zarówno autobus z nieuprzejmym kierowcą, jak i otchłań piekielna. To opowieść o życiu i śmierci, między którymi granica gdzieś się zaciera.

W ekranizacji tytułowego opowiadania wystąpił m.in. Tom Waits. Film zdobył liczne nagrody na festiwalach kina niezależnego.

Dwa dni po tym jak popełniłem samobójstwo, znalazłem tu pracę w jakiejś pizzerii, nazywa się Kamikaze i należy do sieci. Kierownik zmiany był wobec mnie naprawdę w porządku i pomógł mi też załatwić mieszkanie ze wspólnikiem, jakimś Niemcem, co też pracuje w naszym lokalu. […]Mój współlokator, ten Niemiec, powiedział, że to miejsce jest akuracik jak Frankfurt. Widocznie również Frankfurt to taka raczej dziura. W nocy znalazłem tu jakiś pub, nawet dość sympatyczny, Bar Mar Twych. Muzykę mają wcale nie najgorszą. Może nie najnowszą, ale z charakterem, no i przychodzi tam dużo samotnych dziewczyn. Są takie, po których możesz świetnie poznać, jak skończyły, z bliznami w różnych miejscach i tak dalej, ale niektóre wyglądają doskonale. Tak naprawdę już pierwszej nocy tutaj jedna taka strzelała do mnie oczami, nawet niezła, skórę miała lekko rozluźnioną, obwisłą, jak ktoś, kto skończył przez utopienie, ale ciało bez zarzutu, i oczy też. Ale nic z nią nie próbowałem. Mówiłem sobie w duchu, że to z powodu Orgi, bo cała ta śmierć sprawiła tylko, że jeszcze bardziej ją kochałem, ale weź się w tym połap, może po prostu mam jakiś problem z komunikacją.
fragment

Konflikt jest siłą napędową opowiadań Kereta, które nakładają obowiązek moralny korzystania z wyobraźni.
Times Literary Supplement

Jego opowiadania to nie tylko galopada groteski ujętej w formę miniaturowych tekstów, spod których przebija niespodziewanie ton powagi, ale przede wszystkim zwarta całość podporządkowana jednemu, głównemu motywowi.
Dziennik

Jeśli Amos Oz w końcu jednak nie dostanie Nobla, to winny będzie pewnie młodszy o pokolenie Etgar Keret.
Łukasz Grzymisławski, Gazeta Wyborcza

Pantera w piwnicy – Amos Oz

Pantera w piwnicyObraz powojennej Jerozolimy widziany oczyma dwunastoletniego chłopca Proffiego

Akcja książki rozgrywa się w Jerozolimie w 1947 roku, „niecały rok przed tym, nim Brytyjczycy opuścili kraj i z zamętu wojny wyłoniło się państwo Izrael”. Bohater książki, Profi, zmaga się z problemami dojrzewania, ale czas historyczny, w którym żyje, narzuca mu etos wojownika. Profi wie, że wroga należy nienawidzić, jednak wbrew sobie zaprzyjaźnia się z sympatycznym brytyjskim policjantem. Koledzy oskarżają go o zdradę. Chłopak zastanawia się nad problemem lojalności i zdrady w kontekście specyficznego miejsca i czasu, ale sens tych rozważań jest uniwersalny.

Pantera w piwnicy jest opowieścią o dorastaniu Profiego i o dziecięctwie Izraela. Opowieścią prostą i głęboką, lekką i poważną, ironiczną i czułą. Oz pisze tak, że czasy i miejsca ożywają, a świat, w który nas wprowadza, jest prawdziwy i namacalny – ma smak, kolor i zapach.

Amos Oz to jeden z najciekawszych współczesnych pisarzy. Polski czytelnik zna m.in. jego powieści Mój Michał, Czarna skrzynka (Prix Femina Etranger), Opowieść o miłości i mroku (Prix Culture 2004), szkice literackie Na ziemi Izraela oraz eseistykę. REBIS wydał jego książki Aż do śmierci, Rymy życia i śmierci, Nagle w głębi lasu, Poznać kobietę i Fimę. Od kilku lat Oza wymienia się wśród kandydatów do Nagrody Nobla. W 2007 roku otrzymał prestiżową hiszpańską Nagrodę Księcia Asturii.

Nagle pukanie do drzwi – Etgar Keret

Nagle pukanie do drzwiJego bohaterowie, mimo usilnych starań, specjalizują się w życiowych błędach, co skutkuje ponadprzeciętnie dużą liczbą rozstań, rozwodów, rozbitych rodzin i porażek zawodowych. Rubiego, na przykład, prześladują postaci z jego własnych kłamstw, a pewną młodą dziewczynę odwiedzają byli adoratorzy, którzy skończyli śmiercią samobójczą. Ruben przesiaduje w kawiarni i rozmawia z nieznajomymi, za każdym razem udając kogoś innego, a płatny morderca dostępuje reinkarnacji w postaci pluszowego misia. 
Obcowanie z bohaterami Kereta to spacer po zwariowanym świecie ludzkich wyborów, z których żaden nie jest słuszny. Nawet u Boga nie ma co szukać pomocy – ten bowiem tkwi na wózku inwalidzkim. Od pogrążenia się w rozpaczy ratuje tylko czarny, jadowicie inteligentny humor autora i solidna dawka autoironii. Przejdźmy przez to razem – powiedziałby pewnie Keret, gdyby od pierwszej strony nie siedział przed komputerem trzymany na muszce przez nieproszonych gości…

 

Co nam zostało – Zeruya Shalev

Zeruya Shalev, jedna z najpoczytniejszych współczesnych pisarek izraelskich, powraca w głośnej powieści, która znalazła się na szczycie list bestsellerów już tydzień po publikacji.

W „Co nam zostało” znów po mistrzowsku zagłębia się w pajęczynę ludzkich emocji. Chemdale leżąc w szpitalnym łóżku, dokonuje gorzkiego rozrachunku ze swoim życiem. Dzieciństwo i młodość spędziła – w domu, w którym panowały surowe zasady narzucone przez ojca. Owocem pozbawionego miłości małżeństwa z ocalałym z Holokaustu konserwatywnym mężczyzną jest dwójka dzieci.Awner, którego zawsze kochała za bardzo, wyrósł na rozżalonego, sfrustrowanego człowieka, niepotrafiącego zaznać szczęścia ani w pracy, ani w małżeństwie. Dina, zmuszona przez całe dzieciństwo zmagać się z brakiem matczynej miłości, za wszelką cenę chce dać swojej nastoletniej córce ciepło, którego sama nigdy nie zaznała. Co się stanie, kiedy dziecko ją odrzuci? 

Trudne uczucia i skomplikowane relacje rodzinne opisane subtelnym piórem autorki obdarzonej niezwykłą wnikliwością.

Szaleństwo psychiatry – Jehudit Mendel

Przez długi czas psychiatra Elchanan z ukrycia obserwuje przyjaciół: Joela i jego żonę Jael. Żyje bardziej ich życiem niż własnym. Kiedy Joel ginie w wypadku, Elchanan i Jael razem noszą po nim żałobę, po roku zaś Elchanan wprowadza się Do Jael. Nowe życie Elchanana z Jael nie jest możliwe. Po ich mieszkaniu chodzi zmarły – głownie za sprawą obsesji Elchanana, z powodu jego zazdrości. Niegdyś Elchanan utożsamiał się z żywym Joelem, teraz utożsamia się z Joelem martwym. Nie ma bowiem ucieczki od samego siebie, od własnej pustki.

Jehudit Hendel (ur. się w 1926 roku w Warszawie) to jedna z najważniejszych izraelskich narratorek; jej prozę charakteryzuje poetyka „słabej siły”, wsłuchiwanie się w ludzkie utrapienia. Zdobyła wiele nagród, m.in. Nagrodę Jerozolimy, Nagrodę Bialika, Nagrodę Izraela.