Gabriel Garcia Marquez w swojej autobiografii „Życie jest opowieścią” przywołuje wspomnienia tych miejsc i czasów, które ukształtować miały całą jego twórczość, ukoronowaną Nagrodą Nobla w 1982 roku. Obserwujemy, jak z atmosfery kolumbijskiego wybrzeża lat trzydziestych, czterdziestych i pięćdziesiątych dwudziestego wieku – czasów młodości – tworzy styl pisarski często określany mianem realizmu magicznego. Zagłębiamy się w rzeczywistość, która nabierając uniwersalnych cech, stanowi tworzywo jego prozy. Poznajemy bliskich mu ludzi, takimi jacy pozostali w jego wspomnieniach, i odkrywamy, co z ich losów i charakterów autor przekazał postaciom zaludniającym stronice jego opowiadań, „Stu lat samotności”, „Jesieni patriarchy”, „Kroniki zapowiedzianej śmierci”, „Miłości w czasach zarazy”. Fascynujące spotkanie z autorem, który twierdził, że żyje tylko po to, by móc o tym opowiedzieć.
SZUKASZ INNEJ KSIĄŻKI?
WPISZ TYTUŁ LUB AUTORA LUB TEMATYKĘ:
