Boże inwazje. Życie Philipa K. Dicka – Lawrence Sutin

Życie Philipa K. Dicka – jak sam przyznawał – do złudzenia przypominało fabułę dowolnego z jego dzieł, „aż do takich szczegółów jak fałszywa pamięć i osobowość”. W tej barwnej, fascynującej, dobrze udokumentowanej biografii Lawrence Sutin śledzi skomplikowane losy twórcy Ubika – trudne dzieciństwo, blaski i cienie kariery pisarskiej, zaburzenia psychiczne, pięć związków małżeńskich, liczne romanse, eksperymenty z narkotykami, przeżycia mistyczne i religijne. Philip K. Dick – kultowy pisarz SF. Urodził się w 1928 roku w Chicago, zmarł w 1982 roku w Santa Ana w Kalifornii. Przez kilka miesięcy studiował na Uniwersytecie Kalifornijskim w Berkeley, ale przerwał naukę z powodu załamania nerwowego. Od 21. roku życia, kiedy to sprzedał pierwsze odpowiadanie do miesięcznika „The Magazine of Fantasy and Science Fiction”, utrzymywał się wyłącznie z pisarstwa. Stworzył przeszło dwieście opowiadań i ponad czterdzieści powieści, m.in. Człowieka z Wysokiego Zamku (1962), Trzy stygmaty Palmera Eldritcha (1965), Ubika (1969), Przez ciemne zwierciadło (1977) i Valisa (1981). Prawdziwy rozgłos zyskał dopiero po śmierci – jego wizjonerską twórczością zainteresował się nawet Hollywood, gdzie powstały tak znane ekranizacje prozy Dicka jak kultowy Łowca androidów Ridleya Scotta i Raport mniejszości Stevena Spielberga.

Generation P – Wiktor Pielewin

Generation P 184x300 - Generation P - Wiktor PielewinTytułowe Pokolenie P odnosi się do “generacji Pepsi-Coli”, młodzieży układającej sobie życie już w nowej Rosji, jak na przykład bohater powieści, student Instytutu Literatury. Niespodziewanie robi on zawrotną karierę jako copywriter. Pracując dla potężnych “nowych Rosjan”, poznaje zdumiewającą prawdę: rosyjski wielki biznes i polityka, znane szarym ludziom z mediów, okazują się złudą, jakiej nie domyśla się nikt. Jak ta iluzja jest możliwa i jak wobec niej zachowa się nasz Wowa Tatarski? Pełna pomysłów powieść Pielewina ucieszy każdego, kto lubi rosyjskich mistrzów fantastyki, wyobraźnię, groteskę, postmodernistyczny pastisz albo mistykę w stylu Carlosa Castanedy i każdego, kogo ciekawi nowa Rosja albo proza XXI wieku.

Lech Kaczyński. Biografia polityczna 1949-2005 – Adam Chmielecki, Janusz Kowalski, Sławomin Cenckiewicz, Anna K. Piekarska

Najtrudniej jest pisać biografie politycznych realistów, którzy zdają sobie sprawę z tego, że droga ku Polsce wolnej i silnej wcale nie jest prosta, że wiedzie przez liczne kompromisy, gry taktyczne i piętrowe operacje polityczne. Przyświeca im ten sam cel co nieskorym do ustępstw, niezłomnym i nieprzejednanym, ale wyróżniającym się odwagą i umiejętnością rozgrywania politycznych szachów. I to tylko oni są gotowi wziąć na swoje barki odpowiedzialność za zbiorowe losy, kiedy wydaje się, że sprawa jest przegrana. Postawy takie są niezwykle rzadkie w polskiej polityce przełomu XX i XXI wieku, gdyż rzecznikami realizmu najczęściej stawali się u nas ludzie „złamanych kręgosłupów”, mający za sobą stalinowską działalność w komunistycznej partii i „postępowych organizacjach katolików”, kalkulujący co najwyżej w kategoriach wewnątrzsystemowej opozycji.

Zupełnym wyjątkiem wśród naszych realistów był właśnie Lech Kaczyński, który arkanów polityki nie poznawał ani w rodzinie o korzeniach sięgających Komunistycznej Partii Polski, ani w szeregach PZPR, ani też w mieszkaniach i lokalach konspiracyjnych SB. Był żoliborskim inteligentem, w gruncie rzeczy politycznym samoukiem, którego system wartości ukształtowali rodzice (oboje byli żołnierzami Armii Krajowej), a zwłaszcza matka — Jadwiga z Jasiewiczów Kaczyńska.

Ze wstępu dr. hab. Sławomira Cenckiewicza