Eunoia Tylko moje myśli Weronika Skadlubowicz

Eunoia - Eunoia Tylko moje myśli	Weronika Skadlubowicz

Eunoia Tylko moje myśli Weronika Skadlubowicz

Eunoia. Czy można pięknie myśleć? Można myśleć mądrze, kreatywnie, naukowo… ale czy pięknie? Te wiersze poruszają wiele emocji, które chociaż raz poczuliśmy w naszym życiu. To myśli o miłości, egzystencji i bólu, z którymi każdy może się utożsamić i w nie zagłębić.

Weronika Skadlubowicz jest studentką psychologii, mieszka w Londynie. Lubi głośno myśleć i dzielić się tym z innymi. To jest jej pierwszy tomik poetycki, ale ma nadzieję, że nie ostatni.

Proza poetycka Pentalogia Stanisław Przybyszewski

Proza poetycka Pentalogia - Proza poetycka Pentalogia	Stanisław Przybyszewski

Proza poetycka Pentalogia Stanisław Przybyszewski

A może być, że jestem tylko meteorem, który na chwilę zabłyśnie, na chwilę ludzkość straszy i przeraża, a potem nagle ginie – szczęśliw byłbym, gdyby tak było. Droga meteorom wyznaczona jest miliard razy dłuższa aniżeli zwykłym gwiazdom. Te ostatnie jawią się w ściśle obliczonych czasach – nie chciałbym być gwiazdą! – być meteorem to istotna moja tęsknota: zniszczyć na swej drodze kilka światów, roztopić je w sobie, wzbogacić się nimi i po miliardach lat znowu powrócić, stokroć razy gorętszym blaskiem rozjaśnieć, wieścić nowe przemiany i wywroty i znowu zaniknąć – to to, co w moich najkosztowniejszych snach przeżywam… Niech zgasnę, czym prędzej zgasnę, bym mógł tylko we wzmożonej potędze powrócić… A wrócę – wrócę!

S. Przybyszewski, W zwierciedle, 1917

Po niemal stu latach wraca Stanisław Przybyszewski!

Ogólnopolski zespół uczonych pod kierunkiem prof. dr hab. Gabrieli Matuszek-Stec z Uniwersytetu Jagiellońskiego przygotowuje 11–tomową krytyczną edycję Dzieł literackich Przybyszewskiego, w ramach ministerialnego „Narodowego Programu Rozwoju Humanistyki”. To edycja długo wyczekiwana. Dzieła zebrane przywódcy polskiego modernizmu nigdy nie ukazały się w języku polskim (w latach 20.tych XX w. takie przedsięwzięcie realizował Instytut Wydawniczy Lektor, ale śmierć pisarza je przerwała), choć Niemcy udostępnili w ośmiotomowej edycji niemieckie utwory „genialnego Polaka” w latach 90.tych XX wieku.

Stanisław Przybyszewski to jeden z najbardziej wyrazistych twórców modernistycznych, który zaznaczył swe miejsce w polskiej i niemieckiej literaturze. Już za życia stał się legendą – przez Strindberga nazwany „genialnym Polakiem”, w środowisku berlińskim określany mianem „króla bohemy” i „nowego Mesjasza literatury”, w Polsce uznany został za inicjatora modernistycznego zwrotu w literaturze, wielką sławą cieszył się w Rosji i krajach słowiańskich. Edycja, która wychodzi w Wydawnictwie Uniwersytetu Jagiellońskiego w Krakowie pod redakcją naukową prof. Gabrieli Matuszek-Stec, obejmuje wszystkie utwory literackie Przybyszewskiego powstałe w języku polskim: poematy prozą, powieści, opowiadania, dramaty oraz towarzyszące tym utworom autorskie wstępy, a także inedita i drobne przekłady. W przypadku niemieckich pierwodruków przeprowadzono porównanie obu wariantów utworów, fragmenty zmienione lub opuszczone w polskich wydaniach zostały przetłumaczone na język polski i zamieszczone w aparacie krytycznym.

Każdy tom zwiera rozbudowany dodatek krytyczny i obszerny wstęp historycznoliteracki, ale edycja jest przyjazna dla każdego czytelnika, zarówno znawcy, jak i zwykłego fana literatury.

Pierwszy tom, Proza poetycka. Pentalogia, zawiera utwory, która w sposób najbardziej wyrazisty realizują postulowaną przez autora „Confiteor” „sztukę wykrzyku duszy”. Dzieła te wyróżniają się spośród obfitości prozy poetyckiej, jaka pojawiła się w literaturze polskiej i europejskiej przełomu XIX/XX w., Łączą ze sobą formy narracyjne i liryczne, chłodny dyskurs naukowy i uczuciowe eksplozje. Zapowiadają sztukę ekspresjonistyczną i strumień świadomości oraz podejmują podstawowy dla filozofii Przybyszewskiego problem płci (chuci).

Racza dżuma Kajetan Herdyński

Racza dzuma - Racza dżuma	Kajetan Herdyński

Racza dżuma Kajetan Herdyński

Kajetan Herdyński – ur. w 1980 r. w Zamościu. Ukończył filozofię na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim. Autor książki poetyckiej Późny karnawał (Instytut Mikołowski, 2012), za którą otrzymał trzecią nagrodę w Ogólnopolskim Konkursie Literackim Złoty Środek Poezji w 2013 roku. Mieszka i pracuje w Krakowie. „Racza dżuma” jest jego drugim zbiorem zawierającym wiersze z lat 2013 – 2021.

Dusza przed zachodem słońca Julia Bukowska

Dusza przed zachodem slonca - Dusza przed zachodem słońca	Julia Bukowska

Dusza przed zachodem słońca Julia Bukowska

„Jesteś boginią nastoletnią boginią piszesz czytasz kreujesz swoją postać myślisz przyszłościowo chcesz zdobyć cele sięgnąć ich móc dotknąć i poczuć wewnątrz osiągnięty sukces” Tak pisze osobie Julia Bukowska, której debiutancki tomik mamy przyjemność oddać w państwa ręce. A jeśli młoda, wrażliwa osoba w taki sposób zaprasza nas do swojego świata, to nie pozostaje nam nic innego, jak tylko pochylić głowę przed jej odwagą i talentem, i spojrzeć na rzeczywistość jej oczami. Wszak każdy z nas miał niespełna osiemnaście lat, odkrywał świat po swojemu i przeżywał młodzieńcze uniesienia oraz rozczarowania. Pozwólmy sobie wrócić do tego, gdziekolwiek jesteśmy – czy w domowym zaciszu, czy w biegu codzienności.

Kości słonych wód Wiersze wybrane John K Deane

Kosci slonych wod - Kości słonych wód Wiersze wybrane	John K Deane

Kości słonych wód Wiersze wybrane John K Deane

Deane uprawia poezję kontemplacyjną, głęboko osadzoną w chrześcijańskiej duchowości, czerpiącą z przebogatej anglosaskiej tradycji poezji religijnej (George Herbert, John Clare, Andrew Marvell, G. M. Hopkins, R.S. Thomas). To także poeta krajobrazu, piewca mistycznej więzi z naturą i uwrażliwienia na świat pozaludzki, odczuwający żywe powinowactwo z uniwersum duchów i żywiołów, światem zwierzęcym i roślinnym.

Swoje poetyckie pejzaże Deane osadza w scenerii rodzinnej wyspy Achill – ta uderzająca surowym, dzikim pięknem zachodnia rubież Europy staje się w Deane’owskim imaginarium swoistym axis mundi. W swoich wyspiarskich wierszach poeta zaprasza nas, byśmy cofnęli się do epoki „poranka świata”, wyciszyli ducha, uczyli się współodpowiedzialności za świat i czułego nań spojrzenia.

John F. Deane (ur. 1943), irlandzki poeta, pisarz, tłumacz, eseista i krytyk literacki, założyciel wydawnictwa Dedalus Press (na którego czele stał w latach 1985–2006), organizacji Poetry Ireland – the National Poetry Society oraz pisma „Poetry Ireland Review”, członek stowarzyszenia artystycznego Aosdána, uhonorowany francuskim odznaczeniem L’ordre des Arts et des Lettres. W roku 1996 wybrany na sekretarza generalnego European Academy of Poetry. Laureat wielu międzynarodowych nagród literackich. Do jego najważniejszych tomów poetyckich należą: The Instruments of Art (2005), A Little Book of Hours (2008), Eye of the Hare (2011), Snow Falling on Chestnut Hill: New & Selected Poems (2012) i Semibreve (2015). Jest również autorem powieści, opowiadań i trzech tomów esejów.

Wędrując z aniołami Leon Zdzisław Pokorski

Wedrujac z aniolami - Wędrując z aniołami	Leon Zdzisław Pokorski

Wędrując z aniołami Leon Zdzisław Pokorski

Poezja jest perłą literatury, wyjątkową formą odzwierciedlenia osobowości poety, kluczem do zrozumienia jego postrzegania wszystkiego, co jest życiem człowieczym, ludzką wrażliwością na otaczający świat. Poezja jest także przygodą człowieka z tym, co – jak wierzymy – przekracza granicę człowieczego zrozumienia. Już wkrótce, na rynku księgarskim ukaże się kolejny zbiór wyjątkowej poezji – wierszy Leona Zdzisława Pokorskiego, poety-zakonnika, Franciszkanina, który tym razem zaprasza Czytelników w daleką podróż z Aniołami, towarzyszącymi temu kapłanowi w całej Jego duchowej wędrówce w poszukiwaniu odpowiedzi na człowiecze pytania o Boga. Tomik poezji zatytułowany „Wędrując z Aniołami” to zbiór wierszy wśród których jeden adresowany jako „ Przesłanie do przyjaciół” – zadedykowany tym, którzy byli, są i będą, pozwala wyjątkowo zrozumieć Autora, który – jak sam kiedyś powiedział – zawsze, w każdej chwili swojej Posługi jest blisko Człowieka. Oto, co pisze: „Idziemy razem bez namysłu, czasem telefonicznie dajemy znak życia, oczekując uśmiechu serdecznego, razem wypatrujemy aniołów, wsłuchując się w trzepot skrzydeł, potem próbujemy zasnąć w spokoju, licząc, że rano zadzwonimy do siebie, niespodziewanie robią to skrzydlaci, żartując z nas, że nie wszystko zostało powiedziane. Mała cisza jak chmura na niebie daje znać, aby znowu powrócić z tęsknotą do bycia. Ten sam kierunek, czasem zadziwiający z oznaką pachnącej łąki wiosennej, która daje ukojenie w kolorach tęczy, zaraz po deszczu, gdy pachnie jeszcze rosą. Oddychamy dając latawcom powiew wiatru, aby ich zerwać do lotu razem z nami, do Stwórcy do Krakowa do istnienia, do spotkania w blasku skrzydeł. Poeta – zakonnik, w tych strofach przekazuje nam w darze coś więcej, aniżeli chwilę wzruszenia, zadumy, chwilę wyciszenia emocji dnia. Kiedy wczytasz się Czytelniku w wiersze zawarte w tomiku „Wędrując z Aniołami” , odniesiesz wrażenie, że z poezją Leona Zdzisława Pokorskiego – poety i zakonnika, nie tylko Ty „Wędrujesz z Aniołami”, ale to Aniołowie rozpoczęli wędrówkę z Tobą. dr Jerzy A. Gołębiewski

Zostawiam czas i biorę marzenia Morgała Mirosław

Zostawiam czas i biore marzenia - Zostawiam czas i biorę marzenia Morgała Mirosław

Zostawiam czas i biorę marzenia Morgała Mirosław

Życie mieni się wieloma barwami – czasem są to ciepłe, otulające chwile, innym razem trudne momenty, które stawiają nasze szczęście pod znakiem zapytania. Na tym jednak polega ludzka egzystencja: to wypadkowa wzlotów i upadków. W tomiku „Zostawiam czas i biorę marzenia” poeta zawarł utwory, które dotykają fundamentalnych, ludzkich tematów: potęgi miłości, mocy przebaczania czy ulotności życia. Osoba mówiąca w wierszach jawi się jako mentor, doświadczony człowiek, któremu zależy na tym, aby podzielić się swoimi refleksjami, a tym samym pomóc czytelnikowi zatrzymać się choć na chwilę i zastanowić nad tym, co tak naprawdę jest w życiu najważniejsze. Według niego każde ciężkie doświadczenie wystawia nas na próbę, a z drugiej strony pomaga docenić to co dobre i uczy dziękować nawet za najdrobniejsze rzeczy. Tomik Mirosława Morgały to zbiór wierszy dla każdego niezależnie od wieku i etapu życia na jakim się znajduje. To doskonała lektura i okazja, by dokonać z autorem wartościowych autorefleksji

Jak Te Manekiny Konopnicki Bartosz

Jak Te Manekiny - Jak Te Manekiny Konopnicki Bartosz

Jak Te Manekiny Konopnicki Bartosz

Coraz trudniej o autentyczność. W świecie, w którym życie toczy się na autopilocie, a ludzie zdają się manekinami na wystawach sklepowych, coraz bardziej brakuje słów mogących wyrazić emocje, ból istnienia i jego ulotność. Pozostaje poczucie zatrzymania, sztywności, nieprawdziwości… Bartosz Konopnicki – publikował między innymi w „Akancie”, „LiryDramie” „Helikopterze” „sZAFie”, „Nowych Myślach”, „Bezkresie”, a także na stronie internetowej „Wydawnictwa J”. Jego wiersze drukowane są w antologiach poetyckich, między innymi w ramach projektu „Czytam Wasze Wiersze”. Regularnie pojawia się w przestrzeni internetowej. Prowadzi autorski funpage na Facebooku. Dotychczas wydał tomiki poetyckie: „Rozszczelnienie” (2013), „Skrawki” (2015) i „Wagony do ciszy” (2019). W wolnej chwili fotografuje i jeździ rowerem. Mieszka w Krakowie.

Fragmenty lunarne Marian Stala

Fragmenty lunarne - Fragmenty lunarne	Marian Stala

Fragmenty lunarne Marian Stala

Fragmenty lunarne. Szkice o obecności księżyca w poezji polskiej od schyłku XIX do początku XXI wieku wraz z małą antologią księżycowych wierszy poetów Zachodu

Księżyc towarzyszy poetom od wieków. Czy znaczy to, że należy już tylko do muzeum wyobraźni, że stał się nieważnym ornamentem, zużytym symbolem? Marian Stala odpowiada przecząco na to pytanie, analizując w pierwszej części swej książki lunarne ślady, obecne w poezji polskiej od końca XIX do początku XXI wieku, w części drugiej zaś – prezentując zwięzłą antologię wierszy z księżycem i o księżycu, zaczerpniętych z poezji zachodniej. Księżyc Micińskiego, Miłosza i Świetlickiego, Laforgue’a, Yeatsa i Nelly Sachs jest fascynujący…

„Fragmenty lunarne w intrygujący sposób oświetlają obszary tylko na pozór dobrze już rozpoznane. Pokazują, że sprawy poezji z księżycem wciąż warte są uważnego i pogłębionego namysłu. I przypominają, że podążanie za poruszeniami poetyckiej wyobraźni ma w sobie rzeczywisty potencjał poznawczy, który pozostaje kwestią nie tylko humanistycznej wiedzy, ale też osobistej – na swój sposób intymnej – relacji ze słowem szukającym piękna i prawdy, wkraczającym w ciemność, mierzącym się z tajemnicą”.

prof. dr hab. Paweł Próchniak

 

Marian Stala (1952) – historyk literatury, krytyk, profesor na Wydziale Polonistyki Uniwersytetu Jagiellońskiego, członek Polskiej Akademii Umiejętności, laureat nagrody Fundacji Kościelskich (1991) i nagrody im. Kazimierza Wyki (1998). Opublikował takie książki historycznoliterackie i krytyczne, jak między innymi Trzy nieskończoności. O poezji Adama Mickiewicza, Bolesława Leśmiana i Czesława Miłosza (2001), Przeszukiwanie czasu (2004), Blisko wiersza (2013).

 

Chwila Wisława Szymborska

Chwila - Chwila	Wisława Szymborska

Chwila Wisława Szymborska

Każdy z utworów zgromadzonych w tomie „Chwila” to krystalicznie czysty, precyzyjny i zwarty minitraktat: filozoficzny, metafizyczny, egzystencjalny. Szymborska mówi o sprawach najważniejszych w sposób skłaniający do odkrywczych medytacji i przemyśleń.

Edycja specjalna tomu ilustrowana jest skanami rękopisów i maszynopisów poetki.

„Autorka „Chwili” nie lubiła i nie lubi hałaśliwego eksponowania przeżyć. (…) W centrum akceptowanego przez siebie sposobu widzenia świata umieściła poetka już dawno temu niepewność, zdziwienie i wiarę w to, iż pytania są istotniejsze od odpowiedzi.”
/Marian Stala/

„Szymborska postrzega świat jako fascynującą grę przypadku. (…) Nuta mistrzowska [tych wierszy] wiąże się (…) z dyskretnym, bezsłownym sposobem przywoływania śmierci. Jest ona wszechobecna i nieunikniona, przerażająca i całkiem swojska, skandaliczna i zupełnie naturalna – jak podróż powrotna, jak mara, jak sen, jak cień.”
/Grażyna Borkowska/