Filozofia sztuki Hippolyte Adolphe Taine

Filozofia sztuki - Filozofia sztuki	Hippolyte Adolphe Taine

Filozofia sztuki Hippolyte Adolphe Taine

W „Filozofii sztuki” (1865) Hippolyte Taine bada w sposób całościowy historię sztuki europejskiej na przestrzeni wieków. Filozofia sztuki nie jest jednak pracą wpisującą się w obszar krytyki sztuki, ale szeroko pojętej estetyki, a więc służyć ma rozpoznaniu, zrozumieniu i odkryciu zasad wartościowania Piękna. Zastosowana w tym celu metoda krytyczna i historyczna zakłada, że doskonałe, czyli mimetyczne dzieło sztuki nie jest wynikiem zbiegu przypadkowych okoliczności, czy nagłym przebłyskiem geniuszu, ale efektem ściśle określonych warunków. Analiza tych warunków, która prowadzić ma do zrozumienia dzieł sztuki i dostarczyć narzędzi ich hierarchizacji, jest głównym tematem tej pracy.

Widok stąd Dlaczego działamy tak a nie inaczej s Barbara Chyrowicz

Widok stad - Widok stąd Dlaczego działamy tak a nie inaczej	s Barbara Chyrowicz

Widok stąd Dlaczego działamy tak a nie inaczej s Barbara Chyrowicz

Filozoficzna refleksja pozwala nam uważniej żyć – ta książka jest o nas i o naszym działaniu, o tym, jak zrozumieć własne działanie i czym uwarunkowane są nasze decyzje.
prof. dr hab. Barbara Chyrowicz

Dlaczego w swoim życiu podejmujemy określone decyzje? Co ma na nie większy wpływ? Ogólnie przyjęte normy moralne czy może nasze indywidualne poglądy i potrzeby? Kiedy jesteśmy odpowiedzialni za nieszczęście innych? Czy można mieć czas? Jak wyzwolić się z nudy? Czy można pisać racjonalnie o emocjach?

Barbara Chyrowicz – filozof, etyk, profesor nauk humanistycznych w swojej książce ukazuje, że wiedza na temat tego, co wpływa na nasze indywidualne wybory, może sprawić, że będziemy bardziej ich świadomi. Więcej w tych wyborach będzie nas, a mniej tego wszystkiego, co mimo nas i poza nami.

Lektura „Widoku stąd” porządkuje wiedzę na temat wielu współcześnie prowadzonych debat etycznych, ale także skłania do refleksji nad życiem i jego sensem. Uwrażliwia na moralne problemy.
dr hab. Natasza Szutta, prof. Uniwersytetu Gdańskiego

Szkice z filozofii głupoty Michał Heller Bartosz Brożek Jerzy Stelmach

Szkice z filozofii glupoty - Szkice z filozofii głupoty	Michał Heller Bartosz Brożek Jerzy Stelmach

Szkice z filozofii głupoty Michał Heller Bartosz Brożek Jerzy Stelmach

Głupota to słowo posiadające w języku polskim 283 synonimy występujące w co najmniej 28 różnych grupach znaczeniowych.

Szkicach zostały opisane wyłącznie „przypadki zawinione” wynikające z gnuśności, ewentualnie etycznej niegodziwości określonych osób, a nie przypadki, na które ktoś nie mógł mieć żadnego wpływu. Autorzy opisują swoje własne doświadczenia związane z głupotą i głupcami w myśl przekonania, że każda próba mająca na celu „policzenie” i „ponazywanie” głupoty jest warta zachodu.

Trzej wybitni profesorowie i myśliciele: M. Heller, J. Stelmach i B. Brożek po świetnie przyjętym Sporze o rozumienie (CCPress 2019) ponownie zdecydowali się na współpracę. Ich „Szkice z filozofii głupoty” to wyjątkowy, wyrafinowany intelektualnie, ale także… zabawny zbiór traktatów, anegdot, czy – jak wolą Autorzy – szkiców, swoisty „strumień świadomości” trzech uczonych.

Bartosz Brożek – filozof, kognitywista i prawnik, profesor nauk prawnych, pracownik Katedry Filozofii Prawa i Etyki Prawniczej na Wydziale Prawa i Administracji Uniwersytetu Jagiellońskiego.

Michał Heller – teolog, profesor nauk teologicznych specjalizujący się w filozofii przyrody, fizyce, kosmologii relatywistycznej oraz relacji nauka–wiara. Pierwszy polski laureat Nagrody Templetona.

Jerzy Stelmach – teoretyk i filozof prawa, profesor nauk prawnych, profesor zwyczajny Uniwersytetu Jagiellońskiego, radca prawny.

Sztuka życia według stoików Piotr Stankiewicz

Sztuka zycia wedlug stoikow - Sztuka życia według stoików	Piotr Stankiewicz

Sztuka życia według stoików Piotr Stankiewicz

Jak nie zagubić się we współczesnym, chaotycznym i pełnym pokus świecie? Jak w pełni efektywnie wykorzystać swe życie? Jak nie marnować czasu, nie dać się zaskoczyć nieszczęściu czy uniezależnić nasze samopoczucie od tego, na co i tak nie mamy wpływu? Odpowiedzi na te i podobne pytania znajdziemy w „Sztuce życia według stoików” Piotra Stankiewicza. Za jej pośrednictwem autor dostarcza czytelnikowi szereg wypracowanych przez Senekę, Epikteta oraz Marka Aureliusza recept, które pomogą nauczyć się „sztuki dobrego życia” i wskażą jak zostać nowoczesnymi stoikami. Dzięki zestawieniu starożytnych cytatów ze współczesnymi realiami, licznym przykładom wziętym z życia i położeniu nacisku na praktyczny aspekt stoicyzmu, niniejsza książka jest nie tylko ciekawą lekcją dotyczącą tej szkoły filozofii, ale też podręcznikiem konkretnego, realnego sposobu myślenia.

Gdy rozerwą się więzy czasu Michał Heller

Gdy rozerwa sie wiezy czasu - Gdy rozerwą się więzy czasu	Michał Heller

Gdy rozerwą się więzy czasu Michał Heller

Nawet krótki wypoczynek upycha się gdzieś między obowiązkami. Kazanie – wysłuchane lub może przeczytane – rozrywa ten napięty ciąg i kieruje myśl do obszarów, nad którymi czas nie ma takiej władzy.

Temat czasu zawsze mnie fascynował – jako temat filozoficzny, egzystencjalny, głęboko teologiczny. Świadectwa tej fascynacji można znaleźć rozsiane we wszystkich poprzednich tomikach. Nawet w samych tytułach: „Dziesiąta trzydzieści u Maksymiliana” – to przecież wyraźnie wskazana godzina na zegarze; „Zakład o życie wieczne” – to rozgrywka między czasem a wiecznością; a „Daj nam oczy widzące” – prośba o wzrok tak przenikliwy, by mógł wznieść się ponad czas.

Gdy rozerwą się pęta czasu… prowadzi ten ciąg refleksji do momentu, w którym nasz czas się urwie, a trzy kropki zawieszą perspektywę na brzegu Nieznanego. Ta perspektywa jest perspektywą wszystkich rozważań w tym tomie.

Atlas albo radosna wiedza podszyta niepokojem Georges Didi-Huberman

Atlas albo radosna wiedza podszyta niepokojem - Atlas albo radosna wiedza podszyta niepokojem	Georges Didi-Huberman

Atlas albo radosna wiedza podszyta niepokojem Georges Didi-Huberman

Kluczowym punktem, wokół którego ogniskuje się myśl Didi-Hubermana, jest “Atlas Mnemosyne” Aby Warburga. Autor używa kategorii “atlasu” do zarysowania najważniejszych problemów, z jakimi mierzyła się sztuka i kultura europejska w ogóle. Od mitologii i Pliniusza Starszego, przez Goyę, Waltera Benjamina, aż po Jorge Luisa Borgesa.

Fotografia cyfrowa w podróży Przewodnik David D Busch

Fotografia cyfrowa w podrozy - Fotografia cyfrowa w podróży Przewodnik	David D Busch

Fotografia cyfrowa w podróży Przewodnik David D Busch

Zatrzymaj wspomnienia dzięki fotografii
Poznaj pełnię możliwości swojego aparatu cyfrowego
Opanuj techniki fotografowania w różnych sytuacjach
Zarchiwizuj zdjęcia i pokaż je znajomym
Z każdej, nawet najbliższej podróży przywozimy wspomnienia. Wspomnienia ludzi i miejsc, które aż proszą się o to, by uwiecznić je na zdjęciach. Dzięki fotografii cyfrowej stało się to o wiele prostsze — nie musimy troszczyć się o zapas filmów, obawiać się, że lotniskowe skanery bagażu prześwietlą je podczas kontroli, a co najważniejsze — możemy natychmiast po wykonaniu zdjęcia sprawdzić, czy jest ono dobre. Mimo to wykonanie perfekcyjnych zdjęć wcale nie jest takie proste — musimy wziąć pod uwagę nie tylko zmieniające się warunki oświetleniowe, ale także lokalne zwyczaje i prawo, zakazy korzystania z lampy błyskowej obowiązujące w większości muzeów i galerii oraz wiele innych aspektów.

Dzięki książce “Fotografia cyfrowa w podróży” staniesz się ekspertem w dziedzinie fotografii podróżniczej. Dowiesz się, jak w pełni wykorzystać możliwości oferowane przez aparat cyfrowy, jak dobrać parametry ekspozycji i jak pracować z lampą błyskową. Poznasz techniki fotografowania różnych motywów, nauczysz się korzystać ze światła zastanego i kreatywnie stosować możliwości zmiany ogniskowej obiektywu. Przeczytasz o fotografowaniu przyrody, zjawisk atmosferycznych, postaci i architektury. Znajdziesz tu również informacje o tym, jak archiwizować zdjęcia i publikować je w sieci.

Kompletowanie niezbędnego sprzętu i akcesoriów
Najważniejsze elementy aparatu cyfrowego
Korzystanie z programów tematycznych i ustawień ręcznych
Reguły kompozycji ujęcia
Fotografowanie przy świetle zastanym i z lampą błyskową
Techniki fotografowania w różnych warunkach
Archiwizowanie zdjęć
Zachwycają Cię fotografie z magazynu “National Geographic”?
Dzięki tej książce równie zachwycająco uwiecznisz każdą swą podróż!

Nadzieja mimo wszystko Józef Tischner

Nadzieja mimo wszystko - Nadzieja mimo wszystko	Józef Tischner

Nadzieja mimo wszystko Józef Tischner

Nieznane teksty ks. Józefa Tischnera, które pokazują, że świat może być lepszy niż myślisz.

Świat jest trudny, mamy za sobą bolesną historię, a przed sobą niepewną przyszłość. Tym, co nas może przeprowadzić między jednym a drugim, jest nadzieja, która pomaga nam dokonywać właściwych wyborów. Nadzieja, zaufanie, przekonanie, że dobro też bywa silne, wiara, że wolność jest możliwa i że nie zależy tylko od innych, ale od nas samych.

Ludzie biegają za rozmaitymi nadziejami. Jak sprawić, żeby umieli odróżnić nadzieję rzetelną od tej, która jest tylko iluzją i prowadzi ich ku klęsce? Jaką rolę w kształtowaniu naszej nadziei odgrywa religia? Czy dziś sprzyja ona nadziei rzetelnej, czy wspiera iluzje? I co zrobić, aby ludzie w imię rozbieżnych nadziei nie toczyli ze sobą wojen na słowa?

Nadzieja nie jest po prostu optymizmem. Jest raczej wiarą – że człowiek będzie umiał rozwiązywać spory, które sam tworzy, że wyjdzie z nich mądrzejszy, że w ostateczności nawet jego gniew okaże się twórczy. Na czym opiera się ta wiara? U Tischnera ma ona fundament w religii – ale też w przekonaniu o dobrej woli, która mieszka w każdym człowieku. Nie jest nadzieją wmawianie sobie, że „wszystko będzie dobrze”. Nadzieja nie jest naiwnością, wie, że nic na tym świecie nie przychodzi bez wysiłku. Patrzy ona na przykład tych, którzy wcześniej mieli nadzieję i którzy według niej żyli. Z nadziei wyrastała ich zdolność do poświęceń, do wyrzeczenia się siebie, do heroizmu.

To nadzieje – rzetelne nadzieje – budują trwałą wspólnotę, nie lęki ani miłe dla ucha zaklęcia. I o tym właśnie między innymi opowiada ta książka.
Wojciech Bonowicz, posłowie

Ks. Józef Tischner (1931-2000) – ksiądz, filozof, publicysta. Profesor Papieskiej Akademii Teologicznej w Krakowie, współzałożyciel wiedeńskiego Instytutu Nauk o Człowieku. Kawaler Orderu Orła Białego.

Eutyfron Obrona Sokratesa Kriton Platon

Eutyfron. Obrona Sokratesa. Kriton - Eutyfron Obrona Sokratesa Kriton	Platon

Eutyfron Obrona Sokratesa Kriton Platon

“Platońska Obrona Sokratesa” (w klasycznym przekładzie wraz z posłowiem, objaśnieniami i ilustracjami Władysława Witwickiego) należy do dialogów wczesnych, a jest to – w odróżnieniu od pozostałych – w zasadzie monolog Sokratesa przedstawiający treść jego trzech mów wygłoszonych w trakcie procesu. Wniesiony przez 3 osoby akt oskarżenia zarzucał, iż Zbrodnię popełnia Sokrates, bogów, których państwo uznaje, nie uznając, inne zaś nowe duchy wprowadzając; zbrodnię też popełnia, psując młodzież. Sokrates całkowicie odrzuca te zarzuty, tłumacząc najpierw przyczyny dla których spotyka się z niechęcią współobywateli ateńskich, następnie zarzuty o deprawację młodzieży i oskarżenia o bezbożność. Twierdzi, że nawet gdyby sąd go uwolnił pod warunkiem zaprzestania dalszego filozofowania, nie zrezygnuje ze swojej działalności. Mówi: Ja was obywatele, kocham całym sercem, ale posłucham boga raczej, aniżeli was i póki mi tchu starczy, póki sił, nie przestanę filozofować i was pobudzać i pokazywać drogę każdemu, kogo tylko spotkam. (…) Tak rozkazuje bóg, dobrze sobie to pamiętacie, a mnie się zdaje, że wy w ogóle nie macie w państwie nic cenniejszego, niż ta moja służba boża. Bo przecież ja nic innego nie robię, tylko chodzę i namawiam młodych spośród was i starych, żeby się o ciało, ani o pieniądze nie troszczył jeden z drugim przede wszystkim, ani tak bardzo, jak o duszę, aby była jak najlepsza; i mówię im, że nie z pieniędzy dzielność rośnie, ale z dzielności pieniądze i wszelkie inne dobra ludzkie i prywatne, i publiczne.

W “Obronie Sokratesa” nie rozstrzyga Platon (427 p.n.e.-347 p.n.e.) – uczeń Sokratesa, którego śmierć uważał za niewyobrażalną zbrodnię ateńskiej republiki – żadnych fundamentalnych spraw z dziedziny ontologii czy epistemologii, pozostaje jednak ona jednym z najważniejszych jego dialogów, dialogiem stricte etycznym. Sokrates zostaje skazany na śmierć, nie kaja się jednak, nie zmienia swojego zachowania/poglądów, choć dzięki temu mógłby uniknąć śmierci. Ważniejsza bowiem pozostaje prawda i sprawiedliwość oraz konieczność zachowania godności w każdej sytuacji. Poprzedzający Obronę Eutyfron i następujący po niej dialog Kriton nie tylko dopełniają „sprawę Sokratesa”, obrazują pseudo-moralność, ukazują pseudo-pobożność Ateńczyków, oskarżają system prawny, ale zwłaszcza w Kritonie pokazują Sokratesa jako człowieka z krwi i kości.

Księga złudzeń Emil Cioran

Księga złudzeń - Księga złudzeń Emil Cioran

Księga złudzeń Emil Cioran

To druga książka Emila Ciorana, rumuńsko-francuskiego pisarza i filozofa (1911-1995), napisana po rumuńsku i wydana w Bukareszcie (1936), dzieło 25-latka, który dwa lata wcześniej opublikował swój słynny debiut Na szczytach rozpaczy, a w 1937 roku dzieło nie mniej słynne ze względu na skandal, jaki wywołało, Święci i łzy (Wydawnictwo Aletheia, Warszawa 2008 i 2017). W tym czasie autor był nauczycielem licealnym w Braszowie. Rok później wyjechał na stypendium do Francji, gdzie osiadł na stałe. Po II wojnie światowej pisał już tylko po francusku. Zmianie języka towarzyszyła też zmiana stylu, a Księga złudzeń jest przykładem wczesnej poetyki, potem już rzadszej w dziele Ciorana. Niniejszy tom cechuje niezwykła intensywność emocji i bogactwo form: od modlitwy przez poetycki esej lub może eseistyczną poezję prozą po precyzyjny aforyzm, tak charakterystyczny dla jego późniejszej twórczości. Również tonacja całości jest niezwykle zróżnicowana: od ironii po patos. Tematyka skupia się wokół kwestii wiary, mistyki, świętości, cierpienia i życia. Księga złudzeń orientuje się jeszcze na sprawy filozofii, którą autor studiował wcześniej na uniwersytecie w Bukareszcie i której w jednym z ponad 20 tekstów składających się na Księgę, zatytułowanym “Skończyć z filozofią”, wypowiada posłuszeństwo. Zarazem buduje własną filozofię, bardzo złożoną i trudno uchwytną: mistyczną, pesymistyczną, a przy tym afirmującą życie, paradoksalną i buntowniczą.