Walt Disney. Potęga marzeń – Bob Thomas

Walt Disney. Potęga marzeń 208x300 - Walt Disney. Potęga marzeń - Bob Thomas“Walt Disney. Potęga marzeń” to książka znanego biografa Boba Thomasa, poświęcona jednemu z największych marzycieli i wizjonerów ubiegłego wieku! Jak udało się biednemu chłopakowi z małego miasteczka, stworzyć jedną z największych korporacji rozrywkowych na świecie – The Walt Disney Company? To przemawiająca do wyobraźni opowieść o tym, jak ważne są w życiu marzenia i determinacja by dążyć do ich spełnienia. Wydanie biografii zbiega się z premierą filmu “Ratując Pana Banksa” – opartej na faktach opowieści o kulisach powstawania jednej z oscarowych produkcji Walta Disney”a “Mary Poppins”; Walt Disney, zabiegał o prawa do ekranizację postaci stworzonej przez P. L. Travers prawie 20 lat!

 

Pensjonat marzeń – Magdalena Witkiewicz

Pensjonat marzeń 193x300 - Pensjonat marzeń - Magdalena WitkiewiczBohaterki SZKOŁY ŻON powracają! Po lekcjach w Szkole wiedzą, że ich los zależy przede wszystkim od nich samych.
Biorą sprawy w swoje ręce. Podupadły hotel położony w samym sercu kaszubskich lasów zamieniają w PENSJONAT MARZEŃ. Cudowne miejsce, z którym wiąże się smutna, romantyczna historia, musi się stać przytulnym hotelem otoczonym czarodziejskim ogrodem. W przeciwnym razie wszystko przepadnie…
Czy mimo tych drobnych i tych całkiem sporych przeszkód dadzą sobie radę?
Czy po raz kolejny okaże się, że w kobietach tkwi siła, która pozwala przenosić góry?

Magdalena Witkiewicz napisała książkę o każdej z nas i dla każdej z nas.
Jest zabawnie, seksownie, nastrojowo

i… bardzo kobieco.
Matki, żony i kochanki – wielki powrót w świetnym stylu!

Magdalena Witkiewicz zadebiutowała kilka lat temu powieścią “Milaczek”, potem były “Panny roztropne”, “Opowieść niewiernej”, “Lilka i spółka” (książka dla dzieci) oraz “Ballada o ciotce Matyldzie”. Jej ostatnie książki “Szkoła żon” i “Zamek z piasku” utrzymywały się na listach bestsellerów przez wiele tygodni.

Maria Konopnicka. Rozwydrzona bezbożnica – Iwona Kienzler

Maria Konopnicka. Rozwydrzona bezbożnica 212x300 - Maria Konopnicka. Rozwydrzona bezbożnica - Iwona KienzlerMaria Konopnicka kojarzy się przede wszystkim z “Rotą”, patriotyczną pieśnią niemalże o randze hymnu narodowego, która pomagała naszemu Polakom zachować tożsamość narodową w ciężkich czasach rozbiorów, wojen i okupacji. “Rotę” chętnie wykorzystywały środowiska opozycyjne w czasach Polski Ludowej na rozmaitych manifestacjach patriotyczno-religijnych. Obecnie poetka ceniona jest bardzo przez koła konserwatywno-narodowe, głównie za kluczową rolę jej twórczości w kształtowaniu postawy moralnej i patriotyzmu wielu pokoleń.
Sławiąc dokonania Konopnickiej, zapomina się o tym, iż była przede wszystkim kobietą, uwikłaną w wyjątkowo skomplikowaną sytuację życiową. Co więcej, błędem byłoby uznanie jej za “moralną opokę Narodu”. Wręcz przeciwnie – Konopnicka jawi się jako kobieta wyzwolona, niestroniąca od wolnych związków ze znacznie młodszymi mężczyznami, a w czasach, w jakich przyszło jej żyć środowiska katolickie uznawały jej twórczość za bardzo szkodliwą i wymierzoną nie tylko w Kościół, ale w chrześcijaństwo i polskość.

Co ciekawe, osobowość poetki wymyka się wszelkim schematom, nie da jej się wpasować w żadne ramki. Pozornie była wspaniałą matką, ucieleśnieniem przysłowiowej Matki Polki samotnie wychowującej gromadkę dzieci, ale kiedy tylko się choć trochę usamodzielniły, czym prędzej czmychnęła z Warszawy, by przez bez mała dwadzieścia lat wieść życie nomadki i podróżować po całej Europie. Choć można spotkać opinię, iż była feministką, po bliższym przyjrzeniu się losom pisarki, również wydaje się to mocno naciągane. Ryzykownym jest także uznanie jej za skandalistkę, gdyż typowi skandaliści nie przejmują się ani krytyką, ani opinią publiczną, a tymczasem autorka “Prometeusza” bardzo dbała o swój wizerunek… Niemałe sensacje i kontrowersje wywołuje sprawa jej relacji z młodszą o dziewiętnaście lat Marią Dulębianką, dobrze zapowiadającą się malarką, która swoją karierę poświęciła walce o prawa kobiet i… opiece nad Konopnicką.
Niniejsza publikacja nie zajmuje się autorką “Naszej szkapy” jako pisarką, czy poetką, ale przedstawia ją jako kobietę uwikłaną w skomplikowane związki emocjonalne oraz borykającą się z problemami życia codziennego.

 

Oczy zasypane piaskiem – Paweł Smoleński

Oczy zasypane piaskiem 185x300 - Oczy zasypane piaskiem - Paweł SmoleńskiTemu reporterowi jeden konflikt i dwa kraje nie dają spokoju. Paweł Smoleński na nowo rusza w najbardziej zapalne tereny Palestyny i Izraela, w Jerozolimie, Gazie i wioskach na Zachodnim Brzegu niestrudzenie pyta, czy pokój jest wciąż możliwy. Patrzy na rosnący z każdym miesiącem mur separacyjny, czyta o kolejnych samobójczych zamachach, słucha o nienawiści. Próbuje zrozumieć, ale nikt nie ma złudzeń, że o jakiekolwiek porozumienie będzie bardzo trudno.

“Przejmujący obraz cierpień Palestyńczyków żyjących na terytoriach zdominowanych przez Izrael, skłóconych i pogrążonych w beznadziei. Najwyższą cenę płacą ci spośród nich, którzy szukają dróg pokojowego współżycia z Izraelczykami.

Ten wizerunek nakreślił polski pisarz, znany z pogardy dla antysemityzmu i z sympatii do Izraela. Taki sam zespół emocji, który nakazuje Smoleńskiemu nakładać okulary proizraelskie, powoduje, że są to okulary izraelskiego demokraty, zwolennika pokoju i pojednania z Palestyńczykami. W Palestyńczykach widzi Smoleński Żydów Bliskiego Wschodu, dyskryminowanych, poniewieranych, odzieranych z godności i bezsilnych. W swoją refleksję o tragicznym konflikcie autor włączył wrażliwość dziecka polskiej historii ? jej dziejów dramatycznych i heroicznych, jej glorii i mizerii, jej honoru i szaleństwa. Nieprzypadkowo jeden z bohaterów tej książki, młody izraelski prawnik i obrońca prześladowanych Palestyńczyków, odwołuje się do doświadczenia swego ojca, ofiary czystki antysemickiej w Polsce w 1968 roku. Tę książkę gorąco polecam tym wszystkim, którzy chcą rozumieć złożoność świata naszych wyborów politycznych i moralnych.”
Adam Michnik

“Paweł Smoleński nie uogólnia, nie łagodzi i nie moralizuje; jego reportaż to trudna, szczegółowa i pełna pasji wyprawa w tragiczne losy Palestyńczyków i Żydów żyjących na ostrzu dwóch wrogich nacjonalizmów, religii i cywilizacji. Na Ziemi Świętej, Ziemi Przeklętej. Smoleński nie osądza jednostronnie i nie potępia pochopnie, ale pokazuje, że tylko strona żydowska jest zdolna do odważnej samokrytyki i aktywnego protestu. To jedyny promyk nadziei w tej głęboko pesymistycznej książce.”
Sever Plocker, redaktor, ?Yedioth Ahronoth?, Tel Awiw

“To bardzo ważna i potrzebna książka. Chyba po raz pierwszy czytałem tak śmiały, wnikliwy i głęboki opis konfliktu, który jest nieodłączną częścią mojego życia i życia mojego kraju. Fakt, że pisze to człowiek z zewnątrz, nadaje książce wymiar niezwykły i często zaskakujący. To nie jest ?obiektywny i wyważony? obraz skomplikowanej rzeczywistości ? Smoleński nie pozostawia wątpliwości, po której stronie są jego preferencje i empatie. Choć rozmawia ze wszystkimi, próbując zrozumieć wszystkich, czuje się, że lubi uczciwych, szlachetnych i prawych ludzi, bez względu na to, czy są to Palestyńczycy, czy Żydzi izraelscy. I właśnie dlatego jest to książka, która pomaga mi wierzyć, że może być lepiej.”
Dani Tracz, izraelski wydawca

“Ludzie nie śpią po nocach, bo zżera ich robactwo, z braku wody szwankują im nerki, wątroba, żołądek; palestyńscy muzycy są bici za to, że wbrew prawu religijnemu występują publicznie; warzyw i owoców nie wolno nawozić, ponieważ chemikalia mogłyby zostać użyte do produkcji materiałów wybuchowych. Książka Pawła Smoleńskiego pokazuje świat, w którym kanalizacja jest spełnieniem marzeń, a beznadzieja gorsza od izraelskiej blokady. Ten świat, choć dzieli mnie od niego zaledwie kilkadziesiąt kilometrów, znam jedynie z telewizji i gazet ? i to nie tylko dlatego, że jako mieszkanka Izraela nie mogę bez pozwolenia wjechać do Autonomii Palestyńskiej, ale również dlatego, że nie jestem pewna, czy po powrocie z wyprawy na drugą stronę muru moje stosunkowo beztroskie życie mogłoby pozostać takie samo. Co by się stało, gdyby mur runął? Czyżby wygodniej było mieć oczy zasypane piaskiem?”
Ela Sidi, autorka Izraela oswojonego.

“W długich rozmowach z Pawłem Smoleńskim musiałem za każdym razem mierzyć się z najciekawszymi pytaniami o Bliski Wschód, jakie mi kiedykolwiek zadawano. Można by myśleć, że aby tak dogłębnie rozumieć ten region, dziwny i paradoksalny, trzeba albo nie być Polakiem, albo mieć przynajmniej ciemniejszą opaleniznę niż on. Ale nie: jego pytania, przenikliwość i spostrzegawczość dowodzą, że reporter zajmujący się sprawami polityki musi być po prostu ciekawy, uczciwy i dostatecznie uparty, by nie dać się zwieść frazesom, które słyszy, gdy szuka dużo bardziej złożonych i niejednoznacznych odpowiedzi.”
Etgar Keret

 

Przegrana Numeru Piątego – Pittacus Lore

Przegrana numeru piątego 200x300 - Przegrana Numeru Piątego - Pittacus LoreMyślałem, że wszystko się zmieni, gdy Gardowie się odnajdą i spotkają. Skończy się wieczna ucieczka, a rozpocznie walka z Mogadorczykami. Wojna, w której zwyciężymy.

Byłem w błędzie. Odnaleźliśmy się, ale w pierwszej bitwie z Mogadorczykami
otarliśmy się o śmierć. Teraz musimy się ukrywać i przygotować plan działania.

Nasza szóstka posiada wielką moc, ale nie może jeszcze marzyć o zwycięstwie
nad całą armią przeciwnika. Nie poznaliśmy jeszcze w pełni możliwości, jakie dają nam nasze Dziedzictwa. Nie umiemy działać w grupie. I do tego wciąż nie wiemy, co powierzyła nam loryjska Starszyzna. Czas ucieka i tylko jedno jest pewne: musimy odnaleźć Numer Piąty, zanim uprzedzi nas wróg.

Pittacus Lore jest głową Starszyzny Loryjczyków. Posiada moce, o jakich posiadaniu wy marzycie. Potrafi robić rzeczy, o jakich wy możecie tylko pomarzyć. Widział rzeczy, jakich nigdy nie zobaczycie. Od dwunastu lat mieszka na Ziemi, szykując się do wojny, która zdecyduje o losie naszej planety. Nikt nie zna miejsca jego pobytu.